Landing Soon, Holthuis?

geland

2007-08-08T16:45:00.000+02:00

Jogja afgehandeldt voor zover mogelijk en weer in Haag geland.
dank voor het lezen en tot de volgende keer
groet
PS voor Rob: de gehele zin luidde:''I wish Thai society had a positive attitude to condoms, just like when we use separate spoons when eating with others to prevent the transmission of diseases,'' he said. De afgelopen dagen in Bangkok elke dag met mijn lepel in de gemeenschaps-soep gezeten. een eigen kommetje is er meeestal niet bij.

Bang Kok en Kluif

2007-08-04T13:50:00.000+02:00

alhier gearriveerd en vervolgens 3 dagen knock out geslapen!!!Leuke vakantie.

de aanloop naar de opening was nog een hele kluif.

Jarig

2007-07-30T03:30:00.000+02:00

Celebration of respect
About 10,000 people in yellow shirts and caps walk from the Royal Plaza to the Democracy Monument yesterday morning to celebrate His Majesty the King’s 80th birthday, which is on Dec 5. — KOSOL NAKACHOL

kinder arbeid

2007-07-29T17:44:00.000+02:00

De covers zijn binnen en hoeven alleen maar even in de hoes geschoven te worden. Riris, Sadewa en Yooshiko (japanse kunstenaar die hier een paar weken verbleef) schuiven ijverig. Gembong is nergens te bekennen.
De Dvd is vandaag na een vertraging van 4 dagen ook af. en ook terug naar af. was mijn eerste wens een schijf in twee talen waarin de clips random afgespeeld zouden kunnen worden, Ik ben uiteiendelijk geeindigd met een een schijf waarop je 22 maal op een filmpje kunt klikken om het te zien. Geen twee talen (de vertaalster wilde alleen intrepreteren en verteld elk beeld van de film na wat je als kijker zag. inclusief plaatsbepaling. "Vertaal gewoon wat iedreen zegt" probeerde ik nog, maar dat zou te ingewikkeld worden want als een man sprak zou je een vrouwenstem horen!!!. vertaling dus onbruikbaar). Geen random (zit niet in de software).Ok dan maar Play all plus klikken. bestand wordt te groot en past niet op de schijf. schokkerige beelden (dat ligt aan het verschil van apple en windows). blokken in beeld (begrijp ik niet). Etc etc.
Er is in ieder geval een dvd met een corrupt bestand dat schokt. Voor de rest gaat het wel.
Ingrid Mol die voor mij hier 3 maanden verbleef is terug. Ze heeft in Tonno, de nachtwaker/klusjesman een vriend gevonden. ze is hier om een boek over beelden in de openbare ruimte af te maken en enpassant van de liefde te snoepen. Zij is al nummer twee. De eerste landing soon leverde het koppel Sarah Nuytemans/Arya op, die nu samen in Bali iets aan het maken zijn.(een beeld)
Aha, en schrijver dezes, hoor ik iedereen al denken. Nou vraag de dames van kantoor en er komen smakelijke verhalen boven drijven.

Edoch, de terugreis wordt helaas weer alleen gemaakt en de retourtrip in oktober staat in het teken van geluid en archiefbeeld. Nu gaat hier het verhaal rond dat ik iets met Sulastri oftwel Tri zou hebben. Dat zit zo.
Tijdens de eerste maand alhier werden we door Mella uitgenodigd om te komen lunchen. de lunch was verduiveld lekker, zoiets als wat Olga en wilma klaar kunnen maken als ze er voor gaan zitten. Rendang met tahoe, groentesoep, waterspinazie en kip. Ik heb me toen ongegeneerd klem gegeten (zie voor meer info 1 juni). Ik heb toen als compliment richting keuken aan de dame aldaar gezegd dat ik haar graag mee wilde nemen om zulk goddelijke voedsel elke dag voor me klaar te maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want Alia hoorde dat en riep spontaan uit:" She is free, you can have her". Ging mijn natuurlijk toch iets te ver. In de tijd daarna kwam ik Tri af en toe tegen en ik kan goed met haar opschieten, dus de gedachte dat... Niet dus. Toen de catalogus van Nindytio (man van Mella) uitkwam en de foto's van Tri met Kondee er in stonden was ik natuurlijk meteen verkocht. Wat een mooi gezicht, een indo op de brommer met kunsthaar en flink opgemaakt. De roddels werden van dag tot dag erger en aangezien hier weinig te beleven is bestaat mijn taak in de liefde er vooral uit om dat vuurtje flink op te stoken. Tri vroeg ik om te figureren in mijn film. Ze werkte bij Hani's en bezorgde me een voedselvergiftiging waar ze zo van van slag was dat ze twee dagen later met de bazin voor de deur stond om te vragen hoe het met me ging en excuses aan te bieden. Dus als het over romantiek gaat is de link Tri en Gerard snel gelegd.

Helaas ben ik te praktisch ingesteld en houd afstand (stom natuurlijk) maar ik geloof niet dat ik (zoals Ingrid) zin heb in een relatie 5000km buiten de deur. En voorlopig is mijn woonplaats nog den haag en niet Zuid Oost Azie, maar ja dat kan natuurlijk nog komen. Het eten is in ieder geval Bagus.
Nu het einde van de residency nadert nemen ook de geruchtehn met een ongelofelijke sneltreinvaart toe. INgrid hielp vandaag met inrichten en we zaten samen op het dak plastic folie teplakken. Naast de gallerie ligt HAni's de lunchroom die lekker eten verkoopt , maar die me ook ziek maakte. en bij toeval zag ik Tri buiten staan. Ze werkt er dagelijks vanaf drie uur tot s'avonds negen. Ik riep natuurlijk Keihard :"TRI"!!! "TRI"!!!, maar ze hoorde me niet. wie me wel hoorde was de rest van de lunchroom, er werken zo'n 7 personen. Een van de meiden zag me op het dak en spurte naar binnen om Tri te halen. ze kwam naar buiten en had een knalrooie kop, tenminste voor zover ik dat van 50 meter afstand kon zien. de hele lunchroom keek nieuwsgierig toe. Ook de klusjesmannen bij cemeti, die mij natuurlijk uit volle borst "TRI"!!! hoorden roepen spurtten naar buiten en de roddelmachine werd in werking gesteld.
DAt was om ongeveer half vier. Toen ik Alia 3 uur later in kantoor trof werden er meteen toespelingen gemaakt.
Alia is 17 augustus jarig en ik ging om half zeven een chocolade verjaardagstaart voor haar bestellen bij Hani. Natuurlijk was Tri er en een van de andere dames nam mijn bestelling gretig op. Ze moest wel ff checken of het wel kon, en ja, het kon. Ook daar glimlachen en gekneukel naar mij. Zo gebeurt er nog eens wat in het dorp. Maar, er is ook een verborgen liefde en bewondering die lezer dezes misschien wel heeft opgemerkt tussen de bedrijven door. En daar weten ze hier niets van. Netzomin als van Indonesia Merdeka van Joris Ivens (who???) en fellini en Antonioni en Fassbinder en Visconti. Met dank aan Soeharto en armoe.

zoiets dus

2007-07-26T20:18:00.000+02:00

Het drukwerk, de proeven, kwamen binnenvaren. ziet er wel goed uit. Via de roddelmachine hoor ik dat men het niks vindt. "heeft geen relatie met wat je doet". hebben ze natuurlijk gelijk in, maar het beeld is krachtig (7-). morgen een simultaan vertaling maken op de UKDW, waar ik 14 juli een gastles geluid had gegeven. De studenten en ook ik waren er erg enthousiast over, zelfs zo erg dat ik Alia vroeg of ze niet kon checken of er geen plek was voor een gastdocentschap voor een half jaar of zo. Ze vertelde me dat de universiteit geen filmafdeling had! toch aardig dat ik die gastles mocht geven.
Hedenavond ook met Melissa op stofjacht geweest. Er moeten gordijnen/zwarte doeken komen om mijn gedeelte af te schermen. De bedoleing was om naar Bombay textiles te gaan, maar het werd Mac Mohan. Ik wilde het liefst een hoerig/low culture stofje om de galerie wat fleur te geven, maar hoewel de galerie als contemporary art te boek staat, gaat een knipoog naar hetgeen ik mooi vind echt veeeeeeeeeels te ver. geen goud, rood en brokaat dus voor de afscheiding, maar gewoon zwarte doeken. Alsof we weer op de vrije academie zijn. Ik heb zelf een mooie gouden doek met fluweel zwarte bloemen gekocht voor op de bank. Bob en Els zullen het via hun nagels heerlijk vinden.

De komende dagen meer over de residency periode hier en KUNST in het bijzonder.
met andere woorden: veel roddel en achterklap uit Jogja. SMULLEN! met o.a. Waarom komen die hagenezen steeds terug naar hier? Mag je nou wel of niet naar bed? Waarom krijg je in Atjeh stokslagen als je op vrijdag niet 3 keer naar de moskee gaat! Waarom geilen die hagenezen zo op (eigen) catalogi. Is film wel kunst? Met vrouw en kinderen op residency in Jogja. MEER foto's vanuit de gevangenis (The Pink House).
Hoe gezellig zijn spaarlampen. Waarom elke jogjase kunstenaar prostituees bezoekt. dit en nog veel meer pijnlijks de komende dagen.
Trouwens, mij bereikte ook het nieuws dat de laureaten van de STROOM prijs dronken het pand zijn uitgezet. Alhier drinkt men een kopje thee en nuttigd iets zoets of hartigs en is om 23.00 weer thuis in eigen bedje. Na de foto's van de expo in stroom gezien te hebben op het web, dient de vraag zich op (of aan): is een uitwisseling van haagse en jogjase kunstenaars wel zo verstandig.

de bak met filmpjes voor de dvd

2007-07-26T20:10:00.000+02:00

Padang en bensin

2007-07-26T17:54:00.000+02:00

Voor

Na

de gouden kooi

2007-07-26T17:18:00.000+02:00

weer boven Jan

2007-07-25T21:03:00.001+02:00

Al een tijdje, maar ik heb de laatste loden gelegd aan de montage en het klaarmaken van de dvd. Ook had ik mijn camera uitgeleend en had weinig te melden en kon niks laten zien. Het fenomeen dat het in de week voor de xpo wel eens druk zou kunnen worden met catalogi printen, monteren, de zaken afhandelen en zorgen dat alles op tijd af is is voor Gembong onbekend. nadat hij vorige week al op zijn donder had gehad was het maandag weer raak en ben ik helaas uit mijn flip flop geschoten (ze hebben hier geen sloffen). Dat gedoe met het niet nakomen van afspraken en steeds te laat komen en niet zelf kunnen denken heeft me in ieder geval de lust ontnomen om naast de dvd nog een instalatie te maken. Als ik er aan denk dat ik weer alles alleen moet regelen en moet zorgen dat alles er is... dan maar niet. Vandaar dat ik vandaag een vrije dag had (de komende twee dagen ook) omdat ik met de montage klaar ben.
het zijn 22 korte fragmenten zonder samenhang (wel dus) geworden die een beeld geven van de 3 maanden hier. Hey Joe heb ik er bijna helemaal uitgelaten, dat bewaar ik voor thuis. Veel kunstenaars zijn gesneuveld, anderen hebben veel extra aandacht. Alles bij elkaar een kleine 90 minuten Jogja mensen en stad. Voor elck wat wils zullen we maar zeggen.
Nu er niets meer te overwinnen is, is de puf er ook een beetje uit. Zaterdag en zondag de expo inrichten. De zaal donker maken en de apparatuur aansluiten, en dan een weekje Bangkok. vaknatie in augustus. dat heb ik geloof ik al 10 jaar niet gehad.

Heden

2007-07-18T16:59:00.000+02:00

Iets beter dankzijn dr. Po Chai en zijn pillen.

Heden

2007-07-17T17:10:00.000+02:00

Normaal ziek. Zonder buitengewone bijverschijnselen.
Poster is klaar. Ik niet.

Heden

2007-07-16T17:46:00.000+02:00

dood en dood ziek na het eten van beef stroganoff in een respectabele gelegenheid.
kotsen, spierpijn en lusteloosheid. plus natuurlijk de zenuwen.

hersens 2

2007-07-15T19:45:00.000+02:00

Her en der in het dorp zie je uithangborden voor notaris of doctor. op de gekste plaatsen kom je ze tegen. Vanaf het begin viel me de naam dr. Gigi op. Een opvallende naam. De afgelopen weken merkte ik, zonder het te beseffen op, dat die dr gigi steeds verhuisde, tenminste ik dacht steeds, hee, hij woont toch op jalan parangtritis? Terwijl ik dan op Mataran reed.
Eveneens vanaf het begin had ik in een warung de term toetse kiki gehoord, wat tandestoker betekend. Na elke maaltijd riep ik dan ook enthousiast:"toetse kiki". Ik werd raar aangekeken, maar dan viel het kwartje en kwmaen de tandestokers tevoorschijn. Gisteren bij de lunch in Hani's, bakker anex lunchroom/restaurant, las ik dat er op de tandenstokers Tusuk gigi stond. AHA, eureka, zo schrijf je het en zo spreek je het uit! Nu realiseerde ik me ook waarom ik die dr Gigi zo vaak op verschillende plaatsen tegenkwam. Tandarts. Waarvan akte.

maandag wasdag

2007-07-15T13:30:00.000+02:00

groot en klein

2007-07-14T17:19:00.000+02:00

benzine station

2007-07-13T13:47:00.000+02:00

Angkrinang is een snack stalletje waar je nasi cushing (klein beetje rijst. cushing=poes) kunt krijgen plus masikoekjes, tahoe, tempeh en koppi Jahee. erg goedkoop allemaal met zijn tweeen buikje vol voor 85 cent.

De zaak hangt van plakband en armoe aan elkaar en ligt pal naast Cemetistudio. links de baas.

Links achter krijgt een klant reflexmassage van een andre klant. De goede man schreeuwde de hele buurt bij elkaar en iedereen lachen. rechts Sadewa.

Toonbank bij de vodka slijter. Ook kretek, prepaid kaarten en JSF.

Angkrinang reclame voor trouwerij en filterkretek.

voor de deur van cemeti.

Vandaag kwam de krantenman ook zeggen dat er geen krant was omdat er een fout in Jakarta gemaakt was. Of dat een probleem was? Hij ging alle klanten langs om dat te melden. Morgen krijg ik ze alletwee.

Budzilla strikes again!!!

2007-07-12T18:53:00.000+02:00

Het mangoseizoen komt eraan. Ook de half verbrande boom in de tuin draagt enkele vruchten.
Ik zit echter al weer in Den Haag als ze genuttigd kunnen worden.

beelden zeggen meer dan woorden kunnen uitleggen. Sadewa had de laatste dagen last van zijn nek. dat komt door het langdurig computeren. ff rust helpt. Krok an ook. Volgens hem.
(voor de opmerkzame kijker: deze schildering met bloed is niet door B. gemaakt, maar door de buurman van de bewaker. Hij heeft meer gevoel voor compositie dan B.)

there are days like this

2007-07-12T13:41:00.000+02:00

Hersens

2007-07-11T18:33:00.000+02:00

Nou was ik dus helemaal vergeten waarom het stukje over de hersens in "bedroefd" terecht was gekomen. Nadat ik eindelijk het besluit had genomen om Hey Joe voor de wedstrijd in te sturen, ging natuurlijk toch alles op het laatste nippertje mis. Claartje hielp me uit de brand en ik had haar beloofd dat ik op zaterdag, de schrijfdag, een begeleidende brief zou maken voor het filmfonds. Zaterdag vond ik al dat ik snel met al het schrijven klaar was, en vandaag kreeg ik bericht van Claartje dat ze mijn brief niet ontvangen had!!!! was ik dus totaal vergeten. En erger, ik had verteld dat dinsdag de deadline was om 5 uur, terwijl dat maandag was!!! zo werken de hersens dus niet echt mee bij mijn carrière in de lange film. Een teken aan de wand. bij het filmfonds wilden ze het script niet meer aannemen, maar door connecties kon een en ander toch nog in de wacht gezet worden. Morgen weten we meer en weet ik ook of ik vanaf oktober werk heb voor een jaar of weer kan gaan lanterfanteren. Het leven is vol verrassingen. Morgen is er weer een dag
groet

Bedroefd

2007-07-10T18:25:00.000+02:00

De laatste dagen van een opname periode komt de sleet er een beetje in. Ikzelf was al toe aan ophouden en moest alle zeilen bijzetten om weer scènes te verzinnen en de zaak draaiende te houden. De opnames waren al drie dagen klaar, maar er stonden nog opnamedagen die ingevuld moesten worden. Losse eindjes. Veel scènes heb ik laten varen omdat ik ze niet aankon. De achtervolging, de vader en zoon scène, de ruzie. Alle scènes die expliciet zijn kan ik blijkbaar nog niet aan. Het zij zo. En de crew loopt eveneens op laatste loodjes, niet dat ze zo hard werken, maar omdat ik wat overtuiging mis. En zoals het met laatste dagen gaat, de start is langzaaaaaaaaaaam, maar als je bezig bent blijkt er routine en continuïteit te zijn opgebouwd en loopt alles op rolletjes. We vertrokken 1,5 uur te laat, er was geen catering geregeld, en niemand wist wat er ging gebeuren. Joe aan het slapen (3x), Joe die met de ogen fitri volgt als ze de trap af loopt (2x), Joe op de motor (4x), Joe eten (2x), Joe door de stad slenteren (5x), droom scene (1x). wie het weet mag het zeggen. Uiteindelijk bleken de opnames boven verwachting. Het bewegende beeld zorgt altijd voor verrassingen en is nooit van te voren voor 100% te in te schatten.
Na afloop riep iedereen:”Rap party”, maar Gembong gaf aan dat hij een afspraak had, Citra ging terug naar Solo en Joe, Alia en ik zouden een fles tequila leeg maken, maar gaandeweg het eten werd dat toch uitgesteld. Iedereen te moe. Met een eenzame montageperiode voor de boeg en terugkijkend op een bewogen opname periode vol levendigheid, mensen en locaties maakte de droefheid zich snel meester van me. Dat gevoel dat er iets moois achter de rug is en er een gapende leegte voor je ligt. Als je aan het werk bent zijn er nog verwachtingen en heeft het leven nog perspectief en toekomst. En als de kop eraf is (opnames klaar) is dat allemaal weg. Je hebt weer een avontuur beleefd en je bent er weer niet gelukkiger uitgekomen dan je erin ging. Wat heeft het allemaal voor zin. Dit is juist de reden dat ik twee jaar geleden zo in de put ben geraakt. Kan ik het geluk alleen maar omhelzen als ik werk en streef naar iets wat er niet is, het najagen van de droom? Waarom omhelst het geluk me niet als ik in rust ben. Ik heb weinig te vertellen in mijn films. Ik heb niet het idee dat ik iets waardevols toevoeg of een andere invalshoek vertel. Kortom, filmen houd me van de straat en is een nepmiddel om het te doen voorkomen alsof ik alles onder controle heb.
En ook hier weer dat vreselijke zwarte gat. Er is nog even uitstel omdat er 30 juli de expo is en er dus gemonteerd moet worden en van 6 uur materiaal iets moois gemaakt moet worden, dan is er een weekje uitstel van executie in Bangkok alwaar ik op het balkon aan de rivier het leven kan overdenken en dan ben ik weer terug in Den Haag. Het idee dat ik weer alle zeilen bij moet zetten voor een nieuw project of film maakt nu al dat ik er geen zin in heb. Het is alsof ik uitgedacht en gedaan ben en de hersens op non actief wil zetten en gewoon aan het werk wil zijn zonder hersen activiteit. Moet ik dan toch maar kok worden? Moet ik dan toch maar een huis hier of daar in het oosten huren en een residency beginnen, of zal ik dat in Bangkok doen? Ook hier is het vooruitzicht om dat in mijn eentje te doen om somber en hopeloos van te worden. Ik heb er nu al geen puf in.
Daar komt bij dat de lichamelijke toestand langzaam maar zeker aan het aftakelen is. Ik was al met Indonesische les gestopt omdat ik niks meer kan onthouden. Zelfs nu kan ik nog maar tot 7 tellen, daarna ben ik de weg kwijt. Beloftes die ik doe over het aanleveren van stukken voor de catalogus worden steevast door mij gebroken. Ik kan het schema niet meer vinden en roep dan iets wat ik twee uur later weer kwijt ben. Als we discussiëren over films schieten me de namen niet meer te binnen. Een vreemd fenomeen. Je weet dat je een film van bijvoorbeeld Fellini erg goed vond, maar kunt je de titel niet meer herinneren, laat staan het verhaal of wie er in speelden. Je weet er helemaal niks meer van. Er is alleen dat gevoel dat je hem goed vond. Zo verdwijnen de feitelijkheden uit je leven en blijft er alleen een vormeloze gemoedstoestand over. Regelmatig ben ik de namen van de mensen hier kwijt. Van de tv herken ik de vaststelling dat je je als je dingen vergeet schaamt en er omheen draait. Daar word je dan wel heel inventief in, dat is een voorbeeld. Mensen die ik elke dag 1 of 2 keer zie hebben plotseling geen naam meer. Over 10 jaar weet ik niks meer en verdwijn in de leegte van..tja hoe heet die vergeet ziekte ook weer? Kan ik nu niet opkomen. Oh ja, Alzheimer. Maar dat riep ik 3 jaar geleden al dus eigenlijk heb ik nog 7 jaar te gaan (max). Het kan natuurlijk ook dat ik me dit inbeeld en dat ik gewoon wat te zeiken moet hebben omdat mijn leven zo florissant, interessant, intellectueel, en afwisselend is. Wie zal het zeggen. Afijn, zo zie je maar weer dat er aan elke zaak twee kanten zitten. Een voorkant en een achterkant, een pos en een neg. Ik ben ook van mening dat mijn leven erg saai is en dat ik nooit iets meemaak wat er echt toe doet. Maar als ik dan mijn weblog doorschuif is er toch wel wat gebeurt de laatste twee maanden en 4 dagen. Maar ja, dat zijn woorden. Vanavond weer een massage van B. daar knap ik hopelijk van op.

het werd toch nog gezellig

2007-07-09T18:01:00.000+02:00

Van links naar rechts: Watergras (met tomaat), Hot Red Beef curry, Kip bakar (BBQ), udang bakar (BBQ). de witte bolletjes zijn rijst en in de kommen tom yam U. 2 flessen bintang, 1 es teh, 1 jeruk panas =153.000 Rp=13 euri

Na de ietwat zure blog hieronder, thais gegeten. smakelijk en heet. inhoudelijk niks nieuws, veel van hetzelfde, maar dat zal komende weken wel vaker gebeuren. Elke scheet wereldwijd is het nieuwe motto. Is er nog iemand die dit leest?

maandag

2007-07-09T13:10:00.000+02:00

As usual de binneplaats. van links naar rechts: de Honda van Budzilla, het is schoonmaakdag, de mijne, in de verte die van Kalik de dove bewaker, de geleende Honda van Sadewa, de Honda van Alia en de Honda van Gembong. tussendoor de bedrijfsfietsen van Cemeti.

Vandaag een belangrijke opnamedag, maar ik moet vaststellen dat ik, in het hoofd in ieder geval, op ben. Hadden we 2 dagen van rust tijdens de repetities, vanochtend was het een drukte van belang op de set. Er was een andere cameraploeg van de tv aanwezig. de kapper had zijn maandelijkse knipsessie leek het, het water was afgesloten, de zon wilde niet schijnen en de kinderen hadden vakantie, dus herrie. Achteraf gezien had ik maar 3 shots nodig, en daar hebben we de halve dag over gedaan. Voor die 40 seconden screentijd heb ik ongeveer 54 minuten opgenomen. Scherpstellen was lastig, belichting onmenselijk wisselend en tot overmaat van ramp vergeten het geluidsknopje op extern te zetten terwijl juist deze scene met sync geluid moest. Alles klote dus. Nou ja, goeie leerschool voor later als ik groot ben.
Goed om te zien dat ik mijn rug recht houd (links). Kalik aan het werk (rechts).

Alia doet de bonnen en heeft ongeveer 3,5 miljoen op tafel liggen. vanavond gaan we thais eten bij Phuket, en morgen laatste opnamedag en dan zit het er op. ik hoef de 6 uur materiaal van 2 films alleen nog maar even te monteren. Dinsdagavond gaat er in ieder geval een fles vodka in. Dan 15 dagen monteren en 2 dagen expo opbouwen (ipv 5!!!) daarna vakantie in Bangkok en zuruck nach hause.

Vroeg op

2007-07-08T15:27:00.000+02:00

De foto's van in het vorige stuk waren van gisteravond 7 uur. Na de nodige voorbereidingen en het nuttigen van vodka cola, weer een fles! toog ik pas om 2 uur naar bed, om er om 3.45 weer geradbraakt uit te komen. Gembong wist om 6 uur des avonds alsnog een half uur te laat te komen. Hij lag er hier vroeg in, dwz hij sliep op het bed van Sadewa. Deze reeks is van 11 uur s'avonds.

Ik wilde de ochtenstond vastleggen en a la city at night door Jogja tuffen. Deze kiekjes uit de film zijn in een tijdsbestek van 5 minuten gemaakt. Het verleden leeft in Jogja. Dat ze ook bij de tijd zijn blijkt uit de masale arobic oefeningen op Alun Alun zuid. het tijdstip is 05.55 zondag ochtend.

schrijfdag

2007-07-07T18:05:00.000+02:00

5 mei 2007***********************************************************6 juli 2007

* Special Features Only

1. studies for Hey Joe
Credits
Joe Yudi Ahmad Tajudin
Dancer Fitri Setyaningsih
Motor Lestari
camera & direction Gerard Holthuis
production manager Alia Swastika
production assistant Citra De
assistant to mr. Holthuis Agung "Gembong" Nugraha
dvd authoring Chandra Hutagaol
Glidecam operator/Light Wisnu

studies for Hey Joe realized with special support from the
Fund for Visual art, Design en Architecture, The Netherlands

2. It's always sunday in jogja
Credits
featured artists

Tita Rubi
Eko Nugroho
Angki Purbandono
Ugo Untoro
Wara Anindyah and family
Yudi Ahmad Tajuddin
Bondan Nusantara
Pak Kasman
Cokroningrat
Nindityo Adipurnomo
Eko Prawoto
Afrizal Malna

Camera and editing Gerard Holthuis
Interviews/production Alia Swastika
General assistant Agung "Gembong" Nugraha
computer graphics Chandra Hutagaol

©2007, filmstad producties bv

Synopsis Hey Joe.

Hey Joe is a film about the lives of 4 young men in Jogjakarta, Bali, Bangkok and The Netherlands. The men are all called “Joe”. They all face an important decision which is forced up on them. Although it is a feature film, the four stories stand alone and do not mix. There is a preface and an epilogue. The film starts with a “bang” from nature and ends with a “bang” caused by a human act.

The facts of the story are not so important in this film. It is more the impact of the scenes which translates feelings to the viewer. The film uses common day dramatic structures of soap series, action films and even drama, but is heavenly fragmented. There is no continuity.

Preface: consists of archival filmmaterial from an eruption of a volcano in Asia in the 1920's. Although it is silent footage, realistic sound is added to revive the atmosphere of that era. Black and white.

Joe 1 lives in the area of Jogjakarta and faces difficulties after an outbreak of a volcano. His whole family is killed and his small business has vanished. He falls in love with a dancer, but is rejected by her family. Having nothing more to live for in this world, he leaves his hometown and heads for a big city to start a new life.

Joe 2 is a young boy in Bali who lives from small crime in the slums of Kuta beach. He mainly steals from tourists. He makes the mistake to steal the wallet of an australian man, Jack. That man is a mafioso and hooks up with the real estate maffia in Bali. He plans to explode a bomb in a place where many tourists come. The tourist industry will blame the islam fundamentalists and will collapse so Jack and his friends can buy real estate property (hotels/restaurants) very cheap. Joe 2 is catched by Jack and forced to plant the bomb in a hotel.

Joe 3 is a Bangkok policeman who makes money from small corruption. He oversees a small neighbourhood in the centre of chinatown. When the military overtrow the government and replace it, more military flood Bangkok, and he is relieved from his post. That means he loses his major form of income. During the Chinese New Year he is asked by a former government employee to go back to his neighbourhood and pose again as a man of the law. But this time he has to close his eyes for what happens to be another coup d'etat. We follow Joe when he prepares for this job and walks back to his old neighbourhood.

Joe 4 is an illegal imigrant in The Netherlands. He is a biologist and fled Myanmar to save his life because he refused to work on a biological warfare program. The Dutch question his story and he is not allowed to stay. Joe goes underground and lives the life of a tramp. No income, no family, no future. He is on his own. One night he steals a car, just for pleasure. The situation was to tempting to not do it. He also finds some money left in the car. He drives into the night and sees the rich western city at night. With all it's glamour and low life. He arrives at a street where he sees prostitutes behind red lighted windows. After being alone for months, he cannot resist and he visits a prostitute and has hot steamy anonymous sex.

Epilogue: In a deserted city at night where life seems quiet, a bomb explodes and a building collapses. The area panics and comes to life. Rescue workers flood the site. Panic breaks out. But life goes on.

“I cannot show you the sound of a violin on a piano” - Frans Zwartjes

“Three months is a very short time” people told me when I went to Jogjakarta for a residency. I had to think about the shooting of Careless Reef when I was under water without air for 2 minutes. Well, I can tell you that was “a very long time”! Time is relative.

So is filmmaking. We see “a film” as a finished product, something with an idea or a story or a collection of facts. I spent my time in Jogja by not making a finished film, but to focus on the process which is called filmmaking. The week before I left Holland I got an opportunity to write a script for a feature film. It should be finished in 4 weeks. I started to develop the story, Hey Joe, while being in Jogja and at the same time got the idea to actually film one part of the film while being here. This scene was about waiting, about doing nothing, about walking around, eating, driving a motorbike and sleeping. Nothing special. And yes, there was a scene with a woman. In Fitri Setyaningsih and Yudi Ahmad Tajuddin I found the characters who were patient enough to accompany me on my quest for nothingness. To film what is impossible to explain.

“Next to the throne of victory sits failure” - Theo Botschuyver

I did not want to dedicate my whole residency on one subject so I also started to work on a film with the working title “ It is always sunday in Jogja”. Let Jogja artists inspire me with their works and being. See them and their work not from the standpoint of a curator, but from their influence they have in the daily life. Art as an inspiration for a way of seeing the world. The selection of the artists was more or less accidental. I had several exiting afternoons visiting each artist. Discussions about their work, art and the art education in Indonesia and daily life. I filmed a piercing session, the end of an exposition, the house of a painting family and an afternoon at a Conde store. And most of all there were no interviews, no explanation of the works. Let the art do the talking.

“Time is as elastic as chewing gum” - Gerard Holthuis

The result of the three months residency is partly seen and heard on this dvd. As you may find out, there is no feature film(s) only the special features ar there. Commentary of the director in english and Indonesian. And there is also the exposition with two works which will only be seen by those who visited it. And hopefully in a year there will be a feature film with the title Hey Joe. We'll see. Jogja was an immense inspiring experience.

“I'll be back” - Arnold Schwarzenegger in the Terminator

Oh Yeah, and if your dutch is up to date, there is a weblog which tells and shows you about all the adventures of being a resident in Jogja for 3 months. Landingsoonholthuis.blogspot.com

And let's not forget my dedicated crew.

Jogjakarta, july 2007

voordat we Joe vergeten

2007-07-06T18:26:00.000+02:00

en waar is de film?

2007-07-06T15:29:00.000+02:00

De vorige bijdrage, "*special features only" gaf al aan dat er iets mistte. Nou dat is ook zo, namelijk de hoofdfilm. Gisteren heb ik Hey Joe de deur uitgedaan om mee te doen met de wedstrijd wie de meeste verbeelding heeft in filmmakend Nederland. Het is eigenlijk godsgeklaagd dat het Filmfonds onder cultuur valt als ze 15 jaar na oprichting (oid) pas erachter komen dat het in de bewegende kunsten juist gaat om iets wat met jaarcijfers, rapporten en inkomsten helemaal niks te maken heeft.
NA een leven waarin het filmen van lege kamers, landschappen en vissen de overhand had wilde ik alhier de stap nemen om menschen van vleesch en bloed vast te leggen met dezelfde observatie methode. Wachten tot je een ons weegt en dan komt er wel iets. Mooi niet dus. ALhier sta ik elke minuut op scherp en wordt gedwongen om "het groter geheel" in de gaten te houden. Oglenk, Joe, wil constantw eten waarom hij iets doet, wat hij voelt etc. om gek van te worden. Met Fitri gaat het een stuk beter omdat ze danseres is. Ze voelt de ruimte aan en vult hem met beweging. Op het eerste oog erg zijig en new age, maar door haar concentratie en rust weet ze me voor haar invloed te winnen. als je vraagt om iets opnieuw te doen, dan begint ze bij het begin, 13 minuten terug dus. Het kleine wordt groot en het grote klein. En zo is het ook met "het verhaal" van Hey Joe. Al de flauwekul wil ik weglaten om daar iets essentieels voor in de palats te zetten. Maar ik wil wel de semantiek van de speelfilm handhaven. een beetje tegenstrijdig en lastig dus. Het gevaar dreigt dat de scene met haar een moerne dans wordt, moeten we ook niet hebben, maar er zijn gelukkig geen woorden nodig om de zaak bij te sturen. Het is fantastisch om met de mensen hier te werken. Alia regelt alles in een zucht, Citra zorgt dat er niks vergeten wordt en gembong zeult alleen met het statief en de microffon. Soms voel ik me net de assistent van hem zo weinig inityiatief heeft hij. Vishnu, de cameraman/belichter/motoreigenaar en glidecam operator was er vandaag ook weer bij. we hadden hem niet nodig, maar ineens stond hij er. voor de gezelligheid en de 50.000 RP per dag.
Tijdens een momnet van helderheid gisteren bedacht ik me dat ik met een auto snachts door Jogja wilde rijden met daarop een generator, 1000 watt lamp en de glidecam. Het ochtendgloren filmen. Dat was binnen 5 minuten geregeld. zondagmorgen 04.00 staat iedereen klaar. Ik ervaar dat als een ontzettende luxe om zo te mogen werken. In nederland lukt me dat niet meer. te veel geld en teveel geregel en teveel onzekerheid. Op een of andere manier kan ik die hier laten varen en roep ik ook enkele keren per dag dat ik het ook niet weet. Er zijn nog 3 draaidagen met Oglenk/Joe, maandag samen met Fitri en verder weet ik het ook nog niet. Na 10 juli is Oglenk verdwenen dus alles wat ik wil hebben moet er dinsdag zijn. Mijn massa scene heb ik laten varen en morgen neem ik een beslissing om nog een scene met Fitri te draaien samen met ugo Untoro.
En dan ga ik aan de montage beginnen, als het goed is 10 dagen en dan moet het er op zitten. De Dvd kreeg gisteren ook ineens vorm door de deadline van de hoes. het beestje moet een titel hebben en omdat er feitelijk nog niks is (dvd-wijs gezien) leek me dat ook de juiste invulling. "*Special features only" , de extra's die je bij een film krijgt daar zal mijn werk uit bestaan. De film(s) zelf "Hey Joe" en "It is always sundayb in Jogja" staan er niet op. wel het commentaar van de regisseur in het engels en het indonesich over de opnames. Als ik een beetje bij stem ben worden het wel bijzondere extra's over mijn vebrlijf hier, de mensen die ik ontmoet heb, de film die ik geschreven heb en de kunstenaars. en laten we ook het eten niet vergeten. Op een of ander manier is de eenzaamheid hier ook een stuk minder dan thuis waar alles geregeld en in vakjes zit. Je doet natuurlijk alles zelf, maar de omgeving werkt toch een heel stuk mee of tegen. En die film? die kom ik wel weer tegen, die loopt niet weg.

special features only

2007-07-05T20:20:00.000+02:00

De publiciteits machine begint op gang te komen en de eerste deadllines zijn al verlopen.het hoofd staat er niet naar. Ze zijn hier gewoon om de catalogus van de xpositie pas 6 weken na de expositie uit te brengen. als mosterd na de maaltijd eigenlijk want het doel, de bezoker te informeren schiet hiermee voorbij. de catalogus is er om een bewijs in handen te hebben dat het gebeurt is en dat wat de schrijver van de teksten in het boekwerkje zegt waar is. alle catalogi worden hier volgeschreven door vrienden van vrienden en bekenden en medewerkers van de galery. Kritiek is er dus niet, laat staan dat er extensiele vragen worden gesteld. Ahwel, Sadewa en ik wilden op de dag des expositie een boekwerkje/dvd aan de bezoekers kunnen overhandigen. ik heb nauwelijks ametriaal en de kwaliteit is matig vanwege de resolutie van de video. de meeste foto's maak ik ook voor het weblog dus daar is niks kunstzinnigs aan. heden toch een selectie weten te maken want morgenvroeg komt de vormgever. Zaterdag moeten de teksten af.

Den deze boom staat op het repetieterrein waar we maandag gaan draaien. De dans scene met Fitri en Joe. Vandaag dacht ik even dat ik een dansfilm aan het maken was. gelukkig is dat niet waar.

Kiezen tussen groen en iets anders. Het werd iets anders.

Sadewa maakte deze sketch nadat we voor de 2de maal in 3 maanden (wat mij betreft dan) whiskey hadden gedronken. De mengverhouding hier is 33cl cola op 50 cl sterke drank. Veel ijs maakt het goed.

Joe verkoopt zijn brommer om wat geld voor eten te hebben.

NA het draaien gsiteren Sateh Klatak=Geit gegeten. niet met bamboe stokjes erdoor, maar met fiets spaken tot grote hilariteit van iedreen. een unicum. de geit was gezouten en het speciale zat hem erin dat hij door de metalen spaken ook van binnen goed warm was. de chauffeur reed er 20 minuten voor de rimboe in. Klatak hebben ze niet in Jogja. na het verlaten van het etablissemn=ent dat gevestigd was op een overdekte en verlaten passar kocht ik een sukerspin, een muslim hemd en deze muslim hoofddeksel die tegenwoordig ook door niet muslims gedragen wordt. hij is me 2 maten te groot. Het is al laat heh. Groet

sorry

2007-07-03T06:55:00.000+02:00

Kretek

2007-07-03T06:20:00.000+02:00

Krok 2

2007-07-02T18:29:00.007+02:00

Nadat ik toch wat van slag en een beetje wereldvreemd door het huis liep nadat Budzilla me te grazen had genomen en me afvroeg of dit nou leuk was of niet, zag ik Tonno de bewaker buiten op de bank zitten. Ondanks mijn geschreeuw af en toe (niet overdrijven) deed hij net alsof zijn neus bloedde en melde dat het gewoon traditionele massage was. Budzjilla kwam ook naar buiten en ik vroeg: "how much?" . Ze spreekt geen woord engels, maar "Up to You" kwam er toch vrij snel uit. Daar begin ik nooit aan in Azie, want het is nooit goed. Of je beledigt iemand door te weinig te geven, of je geeft zoveel dat je voor gek wordt uitgemnaakt en vervolgens het hele dorp op je afkomt met allerlei aanbiedingen. Na wat gebabbel tussen B met Tonno kwam er een bedrag van 25000 Rp uit. 2 euroos.

Vandaag liep ik tussen de opnames door B weer tegen het lijf. De "normale" massage was best goed, dus ik melde dat ik morgen weer een uurtje wilde reserveren. Dat Kon.
Tijdens de Pizza vertelde Alia me dat tijdens een meeting die Alia had in de studio met wat andere mensen B erg aardig was en koppi voor iedreen had gemaakt. Na afloop van de meeting kwam dan toch het hoge woord eruit dat ze die Bule wel gemasseerd had, maar dat hij veel te weinig had betaald. Of zij dat niet recht kon breien. Bij deze dus. 2,5 uur inclusief mishandeling was 2 euro en wordt een uurtje voor 4,5 euro. Toch nog altijd goedkoper dan knippen en scheren op de stationsstraat voor 25 euro door de Turk. De strepen zijn inmiddels verdwenen en ik heb er geen last van gehad.

Dit is Joe.

Geland!

2007-07-02T17:20:00.000+02:00

Vandaar de rugpijn.

Herr direktor met de productieafdeling voor de "Kraton", paleis van de sultan. Opmerking van de omstanders: "Bule Gila" wat betekent gekke buitenlander. "Gila Bule" betekent Gek op de buitenlander. Ook vreemd: LAs het tegen elven warm begi8nt te worden, zeg maar heet, dat trekt men hier een trui aan tegen de hitte. Wij doen dat voor de kou.

Bij het filmen op de birdmarket kwamen we deze doos met kuikens tegen. "Pick um up and put them in the paint". Een soortement van verlate paaseieren.

Pak Kasman met een wajangpop terwijl hij uitleg geeft over zijn visie op het ontwerp van de poppen. Het verhaal kwam er met horten en stoten uit omdat hij de engelse woorden niet kon vinden. Op de achtergond een van de drie Dalang's, poppenspelers, die tijdens het hele gesprek bleef slapen. Behalve de hortende Pak, werd het ook gaandeweg het gesprek buiten steeds donkerder. "From May to september it never rains in Jogja". Het was alsof het licht werd uitgedaan. vervolgens plensde het 45 minuten waardoor het horten van Pak ook nog een sniet verstaanbaar was. Ergens ben ik van hetzelfde slag als Pak. Goede bedoelingen, talent, wellicht af en toe wat briljante ideeen, maar als het echt serieus wordt loopt het enigzins mis.Professionele amateurs.

Wiku die zijn schilderij te lijf gaat. Het wordt een serie van 7 doeken over de aardbeving vorig jaar. Dit is het eerste en verhaalt over de slang die de aarde aan het schudden maakte.

Na de eerste dag draaien werden des avonds de bonnen door Alia (links)(net onder de mandi vandaan) en Citra (rechts) opgeteld en afgetrokken. Op de achtergond Joe.

Ahtonk liet na het vertellen van de roddel over Henk Schifmacher zijn Elvis Tattoo zien. Behalve een erg verfijnde afbeelding kon ELvis, als A zijn bortsspieren spande, knipogen en zijn kin bewegen.

De familie doorsnee aan het schilderen. van links naar rechts: Ryo, het meisje waarvan ik de naam kwijt ben, Pandan, Ma Wara en Wiku.

De brommer van Joe op de pickup bij vertrek om 04.15. Honda CP 125 cc.

Links het benzinestation (de flessen), in het midden de winkel (de rechthoeken in het midden zijn pakjes Kretek die al jaren over de datum waren), en rechts Herr direktor en Herr Aktor.

Beste Henk

2007-06-30T15:46:00.000+02:00

Nee, dit is geen vingerverf maar een serie bloeduitstortingen ten gevolge van de speciale massage. Budzilla wreef met een 500 roepia munt HARD over mijn vel. Helpt de bloedcirulatie weer op gang. In het zwembad had ik vandaag vervolgens ruim baan.

Krok en de ziekte van snot

2007-06-29T17:31:00.000+02:00

Zoals gezeid bezig geweest de afgelopen dagen. vooral met in bed liggen. na een gemoedelijk gesprek dinsdagavond een flinke kou gevat op de brommer naar huis rijdende die woensdag erger werd en waardoor ik 2 filmafspraken moest afzeggen. De mix van 4 limoenen, heet water 50 gram suiker en een lel vodka hielp matig. Donderdag toch bij Wajang poppenmaker Pak Kasman geweest. De ziekte van nies, zweet en snot was nog niet verdwenen, maar de opnames zouden een makkie worden. alleen maar statief shots van zijn atelier, een al jaren niet opgeruimde schatkelder van aziatische memorabilia en eigen werk. Bij aankomst bleek hij voor de film 3 mensen ingehuurd te hebben om alles op te ruimen zodat het er toonbaar uitzag. Bij iedereen hadden we gevraagd niet schoon te maken en alles te laten zoals het was, behalve bij Pak, die zou dat toch niks kunnen verdommen. Wel dus. Dat werd extra zweten omdat hij wel ( en dat hadden we afgezegd omdat het te duur was) 3 Dalangs (poppenspelers) had laten komen om een show te geven. Ziek, zwetend en misselijk heb ik zo goed en kwaad als het ging opnames gemaakt van schitterend vormgegeven poppenspel. Het deed denken aan de lichtshows van de Grateful Dead in de jaren 60/70. Tot overmaat van ramp wilde hij ook een interview over zijn werkmethode. Jotum!, waar iedereen me van te voren van had gezegd, dat wil ie niet! 3 keer goed mis dus en wellicht in de film erg raak. Na afloop extra Vodka met limoenen en weer het bed gezien.

de famile van schilders ging vandaag als een leien dakje. Ik zou alleen Wiku filmen bij het schilderen, maar pa had voor de hele familie een doek klaargezet. een superbe publiciteitsmachine. De 2 kleinsten hadden het na 5 minuten wel gezien en gingen elders spelen. Wiku had zijn doek van 3,5 bij 2 meter na 15 minuten af, het hoefde alleen nog maar gekleurd te worden. Puber Pandan kleurde met tegenzin vakjes in haar schilderij in en Wara kwastte als een professional oranje bomen bij elkaar. Toen ik boven nog een shotje van Marlon Bando ging maken en na 5 minuten terugkwam was er van schilder activiteiten geen sprake meer.

Budzjilla de schoonmaakster kon ook masseren. Ik was zo moe van het krom staan tijdens het filmen dat ze door Alia gebeld werd. "Pidjit, good for you". Er was niemand in huis en ze nam me stevig te grazen. Ze spreekt geen woord engels en had het steeds over Krok of zo iets. " Ga maar lekker krokken" riep ik. Wist ik veel.

die shoutbox staat er niet voor niks!

2007-06-26T19:07:00.000+02:00

Heden een makkie. Angkie (zie 17 juni 2007) bij de tattoo doktor. Mes56 is zijn (foto)galerie. en zijn geluksgetal. Hij viel nog net niet flauw van de pijn.

Athonk, de tattooeur wist me te vertellen dat Henk Schifmacher met tattoeeren (ta toeren?) gestopt is omdat hij gesnapt was door een Amsterdamse Hells' Angel toen hij met diens vrouw lag te vrijen. Nooit meer ta- etc. of ik maak je af. Aldus Ahtonk. Wordt ineens wel duidelijk waarom onze Henk zo gezellig in de SBS programma's meedoet.

Motorbike racers clog main roads

2007-06-26T04:34:00.001+02:00

About 200 young motorcycle racers defied traffic laws and turned Phetchaburi and Rama IX roads into a racing track about 6am yesterday, causing annoying delays for other road users. The riders raced past a roadblock set up by Huay Kwang police, running down one policeman who was sent to nurse his injuries at Police General hospital.

de bril en tas van alia

2007-06-25T18:32:00.000+02:00

Alia was een paar dagen naar Sumatra. We hadden afgesproken dat we vandaag lokaties zouden gaan zoeken. "Mooi Indie". Zondag avond nog niks gehoord en de jeuk schoot al in mijn rug. "Mooie Boel" dacht ik. Jam Karet. Ik kon het bijna niet geloven, zelfs ALia. Maar ik kon er verder niks aan doen. Om half zeven vanochtend ging de telefoon en alles bleek geregeld. Een luxe personenbus stond voor de deur om half negen, de verse productie assistente Citra bleek er een met een hoofddoek, Gembong strompelde hals over kop slaperig binnen en mijn voorraadje sinaasappels (navels) werden gretig door de dames geconfisqeerd. NIet alle turken heten ALi!

Op weg naar Mooi Indie, helaas niet met deze autoos en helaas niet gezien en/of gevonden omdat de hele handel hier in de wolken hangt sedert ik ge arriveert ben. Alsof de duivel ermee speelt. Het shotje van de merapi kon ik nog net maken, 1 minuut later was hij verdwenen en heeft zich niet meer laten zien.

Na terugkomst een locatie om te filmen afgekeurd en gelukkig er ook een goedgekeurd.
Des avonds nog de nasi goreng man gefilmd. bij terugkomst had Alia heur tasje en bril laten liggen. ik ben bekaf, welterusten

Conde

2007-06-24T10:55:00.000+02:00

Ik wilde naar aanleiding van het werk van Nindityo Adipurnomo een scene opnemen in een winkeltje waar ze Conde's aanmeten en vastzetten. In Nindityo's werk komt de conde telkens weer tevoorschijn. Van vroeger herinner ik me het "knoetje" van de overbuurvrouw, "Tante Cor" een soortement van Donut waar het haar omheen gefrutseld werd. Ook mijn zus Annette had zo'n ding bij haar eerste communie geloof ik.We hadden drie meiden (Sulastri ook wel Tri genoemd, Melissa Angela en Gintani door mij steevast Kentucky genoemd omdat ik haar naam niet kan onthouden) gecharterd om in het winkeltje te beppen, te passen en te meten. Ik hield mijn hart vast, want zo gauw er een camera in de buurt is wordt iedereen hier verlegen. Onnodig, want het winkeltje was erg klein, er was veel haar en een kast vol conde's en 2 van de dames waren nog nooit in zo'n shop geweest. Anderhalf uur lang kletsen, kijken, voelen, passen, bewonderen, vragen, lachen. Precies zoals ik het me gewenst had.

Helaas waren de lichtomstandigheden weer erg slecht. Tot op heden heb ik bijna alleen nog maar kunnen draaien met een Gain van 12dB (=veel korrel) omdat het te donker was. Nu zat ik met een verschil van 6 stops buiten tov binnen. En er waren wolken voor de zon (sosm) waardoor het weer tedonker was binnen. Ook de juiste stand van de camera mbt levels was erg lastig te bepalen en de winkel was zo klein dat Gembong steeds met zijn microfoon in beeld zat. Veel contrast en ook veel "bewogen" beeld. Ik kan leuke plannetjes bedenken, maar om dan ook nog zelf regisseur, cameraman, lichttechnicus te zijn is soms teveel van het goede realiseer ik me. FF dimmen Holthuis. zeker met het oog op volgende week als ik voor Hey Joe ga filmen. ik heb zelfs een scene met 15 figuranten in mijn hoofd, een achtervolging met motorbikes! Het realisatie team bestaat uit Alia (productie), Gembong (alg assistent) en ondergetekende voor de rest. Tot op heden heeft Jam kerat nog geen vat op me en wil ik nog (te) veel.We zien wel waar het schip strandt.

des avonds meldde Eko dat hij koorts had en des zondags niet kon komen. een vrije dag waarin aan het log, de catalogus en het script gewerkt kan worden.

Geen Soto maar Oto

2007-06-22T14:07:00.000+02:00

Deze blijft leuk, zeker met de soto reclame er achter.

In de serie Pink House, 2 kiekjes van de studio. ik denk dat elke artist er wel een aantal maakt. DE foto is nog niet gemaakt en ook deze twee behoren niet tot de top. Die rare vorm komt vanwege het samenvoegen van 12 losse fotoos om tot een geheel te komen. Ik heb geen groothoeklens bij me.

De Gado Gado was weer goed en er stond alleen maar een serie shots van stadsverkeer in de planning. Om 3.30 thuis en vanwege lamlendigheid uren achter de draad gehangen en stukjes gemaakt. Op een of andere manier heb je hier steeds "losse" tijd over. Gratis en voor niks. In NL verdoe je die met krant lezen of zo. over 10 minuten beatles platenhoezen opening filmen.

De shoutbox is er niet voor niks

Phenakistoscope en Koek

2007-06-22T13:44:00.000+02:00

Sadewa had vandaag zijn workshop waarin kinderen van 3 tot 6 een phenakistoscope mochten maken. animatie uit de 18de eeuw. Een huis vol met geschreeuw en enthousiasme. Riris had lekkere kokosnoot gebakjes gekocht.

Ik leerde vroeger: "voor het zingen de kerk uit".
Alhier* wordt men opgevoed met: "schoenen uit voordat je naar binnen gaat".

* Java (Indonesisch: Jawa) is een eiland in de Republiek Indonesië. Het eiland is 132.000 km² groot (ruim drie keer zo groot als Nederland) en heeft meer dan 114 miljoen inwoners. Daarmee is het het dichtstbevolkte eiland van Indonesië met gemiddeld 864 mensen per vierkante kilometer.

nagekomen berichten

2007-06-22T02:57:00.000+02:00

Voor de digimannen onder ons, hier het bewijs van de snelheid van het internet alhier. Let wel, MAXIMAAL 4 a 5 KB per seconde. normaal in Nederland is ong 800K. Het gaat allemaal via radiogolven en niet via de kabel

Helemaal vergeten, de tekening die Tom maakte voor Olga van een vulkaan. Ik heb de Merapi alhier maar een halve keer gezien en dan ook nog maar van verre.

die van Tom vind ik mooier!

Riris ging afgelopen zaterdag wat oud papier uit haar kantoor verbranden. Het brandputje was onder de mangoboom. Helaas ging halverwege heur werkzaamheden de telefoon waardoor ze het vuur en de boom even alleen moest laten. Bij terugkomst stond de boom in de fik. Gisteren heeft ze de dode takken en bladeren eraf gezaagd en in het brandputje gegooid. Ik vraag me nu af of ze die bladeren op dezelfde plaats gaat verbranden.

De kretek zorgt voor veel onrust. Soms kun je van tabak ook genieten door naar het pakje te kijken. en de asbakken waren van 7 weken geleden. ik wordt nog steeds gerookt, ook door de buurman die elke zondag oud papier verbrand op 4 meter afstand van mijn slappkamer raam en de uitlaatgassen van de dieselbussen en moto's ipv zelf een genotsstaaf op te steken. ik trek af en toe aan een verdwaalde peuk, maar ik zit nu in het stadium dat de verslaving (Ik MOET er een hebben!) niks meer te maken heeft met de praktijk. potverdommem wat is die rook in je mond vies!BLUGHHeh

d'agen da

2007-06-21T17:10:00.001+02:00

ziet er voorlopig zo uit:

Vrijdag in de ochtend workshop van Sadewa. Gado gado maken filmen, Des avonds opening in Mes 56 van fotomeisje wat beatles hoezen heeft nagemaakt.

Zaterdag naar de Kondee shop (haarstukjes) en 3 mooie javaanse dames filmen die iets aangemeten krijgen.

Zondag een dagje ekko met in de ochtens zijn film monteren, dan naar de boroborduurman die mijn vis bijna af heeft en Ekko filmen achter het naaimasjien. des avonds een nachtelijke tocht met de buurt beveiliging

Maandag met de auto erop uit om "Mooi Indie" te zoeken, sawa's vulkanen en meertjes

Dinsdag lokaties zoeken, kelding aanpassen en schrijven voor de film des avonds nasi goreng ayam maken filmen

Woensdag solo programma in Kinoki (het jogjaase equivalent van het haags filmhuis) en tempeh bakken filemn in de warung

Donderdag het huis van Wara filmen als ware het een labyrinth

Vrijdag Pak Kasman's atelier filmen, een oude maar zeer bijzondere wajangpoppenmaker en theater regisseur.
dan zijn we klaar met de kunstenaars en begin ik aan mijn eigen film. wat dat wordt, dat komt wel
groet

PS: veel is niet altijd goed.

Beste mensen

2007-06-21T16:32:00.000+02:00

Veel schrijven is leuk behalve als je iets anders te doen hebt. De afgelopen dagen veel voorbereidingen getroffen voor de opnames komende 3 weken. de schrijverij zal er een beetje bij gaan hangen vrees ik. Het hooi op de vork is groot, maar het gaat wel lukken. Zeer tevre3den met de hulp van Cemeti in de vorm van Alia. ze regelt alles en is meer motor dan ik voor de film.
Heb ook besloten om mijn script of wat daarop lijkt voor de wedstrijd in te dienen. moet dus volgende week weg. er komt een dvd met daarop een selectie van zaken die ik hier gedaan heb (deadline 5 juli). Tot 11 juli opnames elke dag van zeer eenvoudig tot en met dolly shots. daarna monteren wat op 24 juli klaar moet zijn om ge-authort te worden. Dan is er even rust en kan ik de installatie voorbereiden en wellicht een mooi foto bombardement op deze site loslaten. Tot straks, Salemat en nog wat zoals ze hier zeggen.

Maar er is altijd weer een nieuw begin

2007-06-21T09:39:00.000+02:00

Aan alles komt een eind

2007-06-21T09:27:00.000+02:00

maandag wasdag

2007-06-18T16:34:00.000+02:00

Het is gebeurt. mijn kleine JVC harddisk camera heb ik per ongeluk gewist! opnames vanaf april 2007 tm afgelopen zaterdag toen Riris per ongeluk de mangobopom in brand zette toen ze oud papier aan het verbranden was. Verder foetsie, een kolonie mieren die een kakkerlak van 3 cm grootte vervoerd. Idem een aangevreten muizepoot. (dit alles in mijn badkamer), twee optredens van straatmuziekanten, den deze op de brommer, een dangdut concert, div opnames van Jogja etc etc. voor het nageslacht verloren. "En heb je dan geen...". Nee, nou ja, vorige week had ik wel een backup omdat ik wilde kijken of ik een enkele map kon wissen (wat kon) maar vanwege het concert van Pak cokro had ik ruimte op mijn Hdisk nodig, dus ik dacht, die jvc rommel kan er wel vanaf. waarvan acte. Moet natuurlijk wel uitkijken dat me dat niet met mijn grote broer camera gebeurt. dubbele backup maken, op twee plekken bewaren en 1 set via de ambassade laten vervoeren en een set in de handbagage mee. Het zijn maar nullen en enen (wel heel veel) maar toch koester ik ze als mijn (niet bestaande) kinderen. (op de HBS algebra een 4 en meetkunde een 5 min).

Ook vandaag de eerste draaidag volgens mijn planning. Niet dus. 10 uur vergadering die uitliep tot enen. lunch bij Duta Minang (rendang met curry). vergaderen met Alia over opnames in july van de tweede film die ik wil opnemen, om 4 uur uiltje knappen en daarna door de jam karet de hele dag verder tot dit schrijvens toe geniksnut.
Toch was het een goede dag. Ik ben gelukkig van mijn catalogus af en maak nu een dvd met daarop de 2 films. Iedereen blij, want voor de lui hier betekend het 1 boekje van 34 paginaas minder, geen vertalingen, geen geregel, minder drukkosten. Ik ook blij want ik ben film- en geen catalogusmaker. Minpunt is wel dat iedereen nu naar mij kijkt wanneer de dvd af is. Eigen schuld dikke bult.

Alia gaat ook de andere film produceren (It is always sunday in Jogja= de kunstenaars protretten en Hey Joe= scene die speelt in Jogja). Ze is van het soort dat je als filmmaker nodig hebt. Meteen de puntjes op de i zetten en dingen regelen. Ik heb mijn script nog niet eens voor 30% af en de hele planning, de casting en de medewerkers zijn ineens vanmiddag geregeld. En dat alles voor een budget waar ik in Nederland nog niet eens de deur voor uitga. Ik moest maar bedragen naar boven blijven afronden. Geld moet rollen!
Het lijkt als ik naar mijn spreadsheet kijk alsof dit mijn eerste lange film wordt! een budget van 30.000.000 waarin 7.000.000 als onvoorzien is gebudgetteert(d)(dt) [met de indonesische les gaat het net zo slecht als met mijn behandeling van de dees en tees]. 10 draaidagen 4 repetitiedagen 2 hoofdrollen, 2 kleine rollen en 15 figuranten op brommers plus een crew van 4. Mijn credo dat ik niet van geld hou en het graag uit en/of weggeef vind hier veel bijval!

De kansen dat ik hier een huis huur om halfjaarlijks te verblijven nemen door dit soort productieomstandigheden hand over hand toe. eerst maar eens kijken hoe ze hier acteren en of ze op tijd zijn als ik de zonsopgang bij de berg Merapi wil filmen. De zon staat ongeveer 7 minuten goed, dan is hij verdwenen.
Mijn plannen om een keten van residency's op te zetten in Azie zou hier wel eens vorm kunnen krijgen. Mella van Cemeti had er ook wel oren naar, en bijna iedere ned kunstenaar die hier is geweest wil wel terug voor een paar maanden. Voordeel is dat je zo van de wereld bent afgesloten dat het enige wat je kunt doen is: Werken. Mocht mijn plan voor 2 films afkomen, dan heb ik hier meer werk verzet als thuis in anderhalf jaar. Nou wie dit leest, een mailtje naar filmstad@gmail.com geeft alvast een indicatie hoeveel beddegoed ik klaar moet zetten.

dit stukske geschreven na het nuttigen een black pepper steak (half) in Kedai Kebun. Fresco van Ekko Nugroho op de achtergrond

een tevreden roker is geen onruststoker

2007-06-17T13:01:00.000+02:00

Met deze kreet werd ik gisteren badend in het zweet wakker. Nondejuu. de laatste dagen neemt de trek in zo'n heerlijke witte kankerstaaf exponentioneel toe. Het begint zelfs een beetje op de wet van Moore (Moore's Law, which says that solid-state transistor density doubles every 18 months or so - resulting in faster processors and denser memory as well as lower costs) te lijken. Het fenomeen doet zich ook lichamelijk voor. Mijn bek voelt aan alsof ik elke ochtend begin met een cocktail van volle asbakken gemengd met verschaald bier. De as blijft achter in de keel hangen. Als ik mijn dagelijkse baantjes Renang (zwemmen) uitvoer, kom ik steeds meer lucht tekort en tot overmaat van ramp is de lucht van gembong zijn kretek heeeeeeerlijk. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ook 3 maal aan een peuk heb getrokken, helaas was dat erg vies en had niets te maken met het bevredigen van mijn behoeftes. Tot overmaat van ramp kwam ik er vandaag achter dat de broeken die ik in Thailand heb laten maken, altijd ruim 3 centimeter te wijd omdat ik in de tropen altijd 4 a 5 kilo afval door het niet nuttigen van vet en calorierijk voedsel, in Jogja ineens al te krap aan het worden zijn!!! Dat betekend dat ik in 4 weken dus al minimaal 3 cm in omvang ben toegenomen. Krijg je dat als dank voor je beslissing om weer gezond door het leven te gaan? Meer kans op een hartinfarct vanwege vetzucht. Als ik nou nog in Nederland was, dan zou de gedachte dat roken duur is (7x 3,80 =26,60 per week = 1383,20 per jaar) me wellicht positief kunnen beinvloeden. Alhier is dat rekensommetje van nul en generlei waarde. Een jaartje lekker wegpaffen en 3 maal per dag genieten van een lekkere Marlboro na het eten verlaagt het banktegoed slechts met 240 euro per jaar. ik betaal al meer aan water. Nou ja, de taartjes smaken in ieder geval lekker.

rectificatie, aanvulingen en nagekomen berichten

2007-06-17T10:29:00.000+02:00

1. Pak Cokro is 107 jaar oud (ipv 100).

2. de voeten van Sari (zij heeft zwarte sokken aan met "vingers").
3. Haagse rastafari: Me not Jane, maar mag ik ook een gokje wagen? Ruben la Cruz. In sommige kringen ook bekend als ‘de piemelaar’.
Groet, Rob.

AFRIZAL

2007-06-17T06:49:00.000+02:00

Na de Rayap zelf van de soto (niet soto-soep) genoten en op weg naar Afrizal. Poet en writer. Afrizal is vreselijk innemend en aardig, spreekt geen woord engels en had poetry international in 1993 bezocht. Om toch iets aan elkaar te kunnen vertellen besloten we om aanstaande dinsdag elkaars videos te laten zioen en zo te kijken of er een gesprek mogelijk is. Afrizal heeft samen met Ugo aan de video in het paardenslachthuis gewerkt.

Zijn hond leeft in ieder geval nog.
Gisteren toen Sarah op bezoek was met lover Arya gingen we Sateh Pandang eten. Bleek rundvlees met kerriesaus te zijn! In dat restaurant zag ik plotseling een schim van een vrouw met een opmerkelijke "presence". Ik zag haar maar 2 seconden. Het bleek dat ze Sarah kende en dat ze danseres was. "Goh, die zou ik eigenlijk voor mijn film moeten vragen" dacht ik, maar was natuurlijk te schijterig om haar aan te spreken. Nu zat ze plotseling tegenover me, ze was de vrouw van Afrizal! Toeval bestaat niet. Na uitleg mijnerzijds hapte ze gewillig toe. En mijn eerste idee voor acteur die Joe moet spelen/zijn was ooit Oglenk, de virend van Alia en theater directeur van Garasi. Alia riep ongeveinsd oprecht uit." Then Oglenk should be the other actor". Nu dat zat gebeiteld want dat wilde ifrizi heeeel erg graag en ik idem dito. Casting gepiept in 2 minuten, terwijl dat mijn grootste zorg was. Ik hoef alleen het script nog maar om te schrijven naar die twee. Het leven is lijden, maar in het leven wordt je ook geleid. alles gaat vanzelf. (nou ja, bijna).

Druk druk druk

2007-06-17T06:18:00.001+02:00

Alia had 2 afspraken op zaterdag gemaakt. Angki is al voorbij komen fietsen. Bij het weggaan bij zijn huis nog even deze bloem geknipt.

We wilden Alia meenemen naar de lunch maar troffen Okki en Sari aan die op weg waren naar, juist ja...

Ik had al melding gemaakt van de expo bij Cemeti. De knutselaar had met het basis idee "koffers" een hele expo in elkaar gezet. Dit was wat mij betreft het topstuk. De goede man is leraar op een kunstacademie.

Voor de Soto wilden Gembong en ik nog even de Mandi op ons laten kletteren in de studio. In mijn kamer ontwaarde ik onder de tafel het volgende tafereel. Des morgens was de vloer nog maagdelijk, maar 4 uur later had er dus al iemand geluncht en een hoopje poep achtergelaten! RAYAP, houtworm. Die beesten vreten alles op wat ze lekker vinden. Mella vertelde me dat ze een aantal van haar vroegere werken (en van Nindityo) in een houten kist stevig ingepakt hadden en beschermd tegen dat tuig. Als appeltje voor de dorst later, een kunstenaars pensioen. Er was echter niks meer van over. Rayap had pensioenbreuk gepleegd en de tekeningen opgegeten. Ook hoorde ik dat Rayap meegereisd was in het kunstwerk van Sara Nuytemans. De kands is groot dat de Artoteek op de denneweg er over een aantal jaren niet meer staat. er zitten namelijk heerlijke houten balken in dat egbouw. Zou de aanstaande naamsverandering daar iets mee te maken hebben? de naam wordt HEDEN.

Steeds vergeten te melden dat deze auto al sinds mijn eerste bezoek aan Soto Jawa Timur tegenover het restaurant geparkeerd staat.

Op een of andere manier is deze afbeelding van de stamboom van Donald Duck op mijn computer terecht gekomen. Geen idee waar die vandaan komt. Ik heb de MacBookPro 1 week voor ik naar Jogja vertrok nieuw uit de doos aangeschaft. ware het pornografie, onthoofdingen in arabie of vreselijke ongelukken in de westerse wereld, dan kan ik me nog voorstellen dat ik dat zelf in een onbewaakt ongeluk heb gedaan. Maar deze?

Angki Purbandono

2007-06-17T05:24:00.000+02:00

Anki is een combinatie van onze Haagse kunst rastafari (ben zijn nam ff kwijt, Jane mail die door!), Pietertje van Splunteren (organisatie), Hein van Liempd (innemende persoonlijkhied) en Roland Verbiest (beroeps charmeur en oprichter doen prod).
Bovenstaande foto's laten nog meer persoonlijkheden zien.

Angki was ook de Indonesische kunstenaar bij Landing Soon 1. Op de House warming van Alia werd verteld dat Angki altijd 4 of 5 vrienden in de studio over de vloer had met rijkelijk bier en wiet en dat Lieven Hendrix (ks,xks,xs, eriks?) als serieus werkend nederlands kunstenaar zijn studio afsloot en blokkeerde zodat hij rustig kon werken. Ingrid werkte ook al hard, Sarah werkte en feestte en werd verliefd en mij beschuldigen ze eveneens van hard werken.
Angki is chef curator, wat hier zoveel betekend als zijnde verantwoordelijk dat er uberhaupt iets gebeurt bij Mes 56, de foto tentoonstellings ruimte a la Quartair. Hij deelde mijn opvatingen over het slechte niveau van de opleidingen in Indonesie en dat er in de kunst teveel gekletst wordt en te weinig gekeken. ipv zijn werk te bekijken hebben we de hele ochtend gebakken tempeh met hete lomboks gegeten en in de zon gezeten. Na afloop van het gesprek liet hij me het volgende zien (in willekeurige volgorde): Zijn huis, de straatboog naar het volgende gebouw, het volgende gebouw, het volgende gebouw maar dan dichterbij, de trap in Ankie's huis.

Afijn, een genoegelijke ochtend die voor mijn film nul komma niks opleverde. Zoals zo vaak bij de bezoeken met de kunstenaars erg gezellig, informatief vaak zelfs opwindend, maar niet resuletrend in iets waar ik nu nog maar 2 weken de tijd voor heb. Oh ja, dit paard stond ook nog bij het gebouw te eten.

House warming party Alia en Oglenk

2007-06-17T05:14:00.000+02:00

Er valt aan bovenstaande weinig aan toe te voegen. gespreksthema's: roddels over de nederlanders, werk (kunnen jullie ook eens over iets anders praten?), eten (sateh ayam, krokante kip en meloen punch met wodka, geld. Erg gezellig.

Vooralsnog....

2007-06-16T02:00:00.000+02:00

gaat het goed met de veelheid van plannen.

PONGKAN CHONGCHAIHAN CHINNAWAT SINGHA
Phra Payom Kalayano, the well-known abbot of Wat Suan Kaew, is selling edible ''Jatukham'' (four-bite) cookies to ridicule the public craze for Jatukarm Ramathep talismans. The senior monk yesterday introduced his new Jatukham cookies of the ''Chukkhid 4 Kham Ruay Khot'' (Bear in mind four bites and you will become super rich) model at his temple in Nonthaburi's Bang Yai district.

"HEE JAAP"!

2007-06-16T01:35:00.000+02:00

Bij het maken van de lijst met kunstenaars voor mijn film wist ik dat ik me niet wilde beperken tot het gangbare "Moderne Kunst" geweld. Ook batikkers, wajangpoppenmakers en Gamelanartiesten moesten er van mij op en eveneens koks. Gaandeweg de blog komen de beste adresjes in Jogja voor Gado-Gado (bij het viaduct), Nasi Goreng Kambing (tegenover de supermarkt en Sateh Padang (op de zelfde weg als de borduurder) de lezer wel ter ore en/of oge. Trouwens ook de Big Mac smaakt na 5 weken rijst voortreffelijk.
Pak Cokro (spreek uit: sjokroo) is 100 jaar en een in heel Indonesië bekend en gewaardeerd Gamelan componist. Op een of andere manier werd hij maar niet door Alia benadert, maar sinds ik op Gamelan les ben, kwam ze er niet meer onderuit. Er zou een uitvoering van zijn werk plaatsvinden op donderdag avond en hij zou zelf ook aanwezig zijn. Zoals vanouds wilde ik er op tijd zijn. Een paar zangeressen dachten daar anders over.
Ik verwachtte een officiële uitvoering, maar aangekomen op de plek des geluids bleek het een binnenplaats te zijn van een soortement van motel/hotel of dormitory of zoiets te zijn. Pal voor het podium zat een Pak Cokro te wachten voor een instrumentarium waar nog geen een muzikant voor had plaats genomen. Er waren een stuk of 25 mensen. erg informeel allemaal. we waren natuurlijk een half uur te vroeg!
Afijn ik werd voorgesteld en het bleek dat Pak Nederlands sprak. We wisselden wat beleefdheden uit en van de 25 aanwezigen bleken er 18 muzikant te zijn. Ze namen plaats en er werd een nummertje uitgevoerd. Het licht was TL en de camera moest op 12db om überhaupt nog iets te zien. Het geluid klonk hol, en er was eigenlijk alleen maar plaats om van voren te filmen. Naast het podium waren auto's geparkeerd waardoor mijn plan om het orkest van opzij te filmen in duigen viel. Ook was er aan drie zijden van het podium een hekwerk waardoor elke opname gedoemd was om te mislukken. Ik kon mijn draai maar niet vinden.Als ik dicht in de buurt van Pak kwam keek hij me aan en riep: "Hee Jaap". Ik werd daar behoorlijk nerveus van en deed maar waar ik voor gekomen was: Filmen.
Na het eerste nummer volgde een pauze. de dames en heren muziekanten kwetterden er vrolijk op los, de kretek zorgde voor sfeervolle rook en de bediende bracht thee en koekjes. na 20 minuten gingen we verder. De solo zangeressen waren eindelijk gearriveerd.
Pak Cokro dirigeerde hevig mee tijdens de uitvoering, ten minste voor zover hij het volhield. Hij kende zijn eigen oevre nog op zijn duimpje! Ik kwam bij toeval achter het orkest terecht een maakte volgens mij een goede opname, Gembong kweet zich bijzonder goed van zijn taak als geluidsman (bij zijn eerste keer geluid had hij zijn best gedaan om de Peak level meter het hele concert in het rood te houden. Hij kreeg er toen flink van langs van mij) en de uitvoering was bij tijd en wijle zelfs opwindend te noemen. Alia had ons gebracht maar kneep er na 2 nummers tussenuit, en wij hadden het na 5 nummers wel gezien. Ik had er niet veel vertrouwen in. Bij het terugkijken van het materiaal viel het allemaal wel mee.

Langs

2007-06-14T14:03:00.000+02:00

Boroborduren 2

2007-06-14T11:22:00.000+02:00

De dag begon met een foto van Kalik zijn brommer. "Ein schoenen rucken kann auch entzucken". Deze rug is van Ekko. DGTMB betekend Daging Tumbuh. Ben ff kwijt wat het betekend en er is niemand in de buurt. Je hebt ook DAging Sapi wat vlees betekend.

Omdat ik een test wilde maken met borduurwerk kwam Ekko langs! om me langs! een aantal bedrijven te loodsen. Hier Gembong met de uit 6 a4tjes gemaakte print van De Visch op ongebleekte katoen. Jogja geeft zijn/haar geheimen maar langzaam prijs. Overall voel ik me opgesloten in een vrijwillige gevangenis. Geen uitzicht bij de ramen, de tuin omheind met muren, de straat klein en vooral voor doorgaand verkeer, niet om lekker te hangen. Elk uitstapje de stad in is feest. Steeds meer zie ik details die me opvallen. Ook het feit dat alles hier verlicht is met TL en spaarlampen werkt mee aan de ontreddering.

het wagenpark

de boroborduurshop waar we garen voor het borduurwerk kopen. een immense keus uit kleuren

terug thuis was Riris (links) catalogi aan het versturen en Ibu (rechts) de kamers aan het schoonmaken. Lol en Lach.

ingezonden mededeling

2007-06-14T03:59:00.001+02:00

Beste Gerard,

Ik weet niet of dit het juiste adres is, maar deze foto wilde ik je niet onthouden. Twee jaar geleden gemaakt in Jakarta. Ben niet zo’n auto fan, maar zou het haast gaan worden van deze. Wat kost dat om zo’n ding te verschepen?

Groet, Rob Knijn

Eko Prawoto

2007-06-12T15:24:00.000+02:00

En dit is zijn Oto. Bijna overal waar ik kom en het huis of gebouw mooi vind, blijkt het ontworpen door hem. Hij heeft aan het Berlage instituut gestudeerd en is nu een gelukkig architect. Hij kan huizen maken bij de vleet. Hij is een zogenaamd "Tropical Architect". In zijn geval betekend dat overleg met de eigenaar, gebruik van materiaal en bouwers uit de omgeving en architectuur TEN DIENSTE VAN de mens (en niet andersom). Luchtige woningen waar de wind doorheen waait en waar het koel is. Kleine opvallende details, gebruik van bestaand materiaal en zelfbouw, alle elementen maken zijn woningen goedkoop. Bij de aardbeving hier heeft hij een in elkaar gestort dorp weer opnieuw opgebouwd. Deuren, kozijnen, tegelvloeren, alles wat nog bruikbaar was heeft hij opnieuw gebruikt. De nieuwe woningen zijn ook op de bestaande fundamenten gebouwd. Als enige "zichtbare" ontwerp van zijn hand heeft hij de daken hoger gemaakt zodat er wind onderdoor kon en het koel bleef, maar ook om de bewoners een " statig" huis terug te geven. Een zeer scherp contrast met een soortement van witte Iglo's met een diameter van 7 meter zonder ramen die een NGO hier heeft neergezet op een kale vlakte. Geen plek voor de koeien en de paarden bij het huis en steriele paadjes naar de woningen toe. Vanuit het westen bedachte architectuur voor het oosten.
Afijn Eko liet veel foto's zien en wat me opviel dat ze vooral van binnen genomen waren. geen protserige architectuur voor de voorbijganger, maar leefruimte voor de bewoner. Zo hoort het. (de lezer weet nu ook dat ik de schurft heb aan moderen architectuur, gebouwen die gemaakt worden voor de fotoboeken).
IS het lezer dezes ook nooit opgevallen dat als gebouwen in het ontwerpstadium zijn en er computer tekeningen getoond worden, dat er dan ook altijd mensen en bomen en auto's opstaan, zodat je je een beeld kunt vormen van hoe het straks wordt. En als die gebouwen klaar zijn, dan worden foto's daarvan in de A_tijdschriften steriel getoond zonder mensen, auto's en liefst ook nog zonder begroeiing.
Nou ja, breek me de bek niet open.

Bij mijn bezoek aan de supermarkt hedenochtend 9 uur trof ik deze tak aan IN de weg! het bleek dat iemand het putdeksel had gestolen. altijd handig. om 2 uur vanmiddag was het weer op zijn plek.

Alia bij de koffie in Malioboro Hall en Sadewa met Nha die een fotoshoot aan het doorspreken zijn.

De catalo(gussen)(gi) van Landing Soon 2.
Ook lekker was de GadoGado (geen foto) bij de lunch.
Die komt wel in de film.
Hoe kan weinig toch lekker zijn.

Ibu doet de was, ze is 1,55 m

2007-06-11T19:23:00.000+02:00

Wara Anindyah

2007-06-11T16:23:00.000+02:00

Het overkomt je, of laat je het je overkomen of laat je het over je komen. That's the question zullen we maar zeggen. De reden dat Wara op mijn lijst met kunstenaars staat is a. Alia, die de lijst in samenspraak met mij heeft samengesteld vond dat er meer dan een vrouw bij moest zijn, en b. haar 4 kinderen ook schilderen. leeftijd 5, 8, 15 en 18 jaar. Een beetje buitennissigheid doet het altijd goed in de fillum.
Aangekomen bij het huis werden we op een erg ongemakkelijke manier binnen gelaten door haar man Harjanto. We werden in de hal op een bankstel gezet en hoorden vervolgens gekreun, water geklets en wat gemompel. Alia, had haar ook nog nooit ontmoet en dacht dat ze wellicht een dutje aan het doen was. Alia stak haar kop de hoek om en ontwaarde een grootbeeld kleuren tv. "die zou ik ook wel willen hebben" zei ze. Wara arriveerde ondersteunt door haar man. Ze was ziek. Inderdaad een mager scharminkel dat bleek zag en in de verste verte niet leek op de foto die ik van haar had gezien. Ik zag de bui al hangen, te zwakke gezondheid en geen tijd voor een filmmaker uit Belanda. Wel mochten we een kamer verder komen en haar laatste schilderijen aanschouwen.

Kleine zwart-wit werkjes van niet al hoge kwaliteit. Chinese invloeden. Zoals alle Aziatische huizen was het ook hier een rommeltje. De volgende kamer werd in beslag genomen door een erg groot drie persoonsbed leek het wel. Bij nadere inspectie lag er tussen wat dekens een klein mensje te slapen. Pa vertelde over de schilderijen, aardige werkjes die zijn dochter geschilderd had toen ze 4 jaar oud was!!!

"Mijn kinderen beginnen te schilderen als ze 10 maanden oud zijn".
Een lange slungel kwam de kamer binnen. dat was Wiku, de meest getalenteerde zoon. Hij werkte op het ogenblik aan schilderijen in de maat 3,5 bij 2 meter!!! Abstract expressionisme, De stijl, kubisme, Cobra, Nijntje, Gauguin, Cezanne we kwamen ze allemaal tegen op onze rondgang door het huis. Ongeveer 12 kamers stonden vol met schilderijen. Oil on canvas zoals ze hier zeggen. Als Wara eens een schilderij verkocht, zette hij dat geld om in linnen en spieramen en maakte dan eigenhandig de te beschilderen doeken. Kapitalen aan verf gingen er doorheen, maar hij verkocht de werken van zijn vrouw duur. Meer bij toeval dan met opzet had ik mijn kleine JVC bij me. hieronder een kleine impressie van wat we zagen met daarbij de opmerking dat we 3 uur lang ademloos hebben gekeken en geluisterd naar de goede man. Vroeger was hij acteur geweest, eind jaren 80.

In Indonesie kun je nog prijzen winnen als je goed acteerd! hier zijn bokalen voor een werk van Wara. Hij was ook geobsedeerd door pikken. Een foto van " De Gestolen Penis" is helaas mislukt. Deze is de spuitende Merapi Vulkaan. De 4 pikken in militaire schutkleuren is ook mislukt, ze waren op weg naar Aceh, vrouwen neuken tijdens de bezetting.

Het linkse schilderij, een vrouw na de bevalling heeft Wara 2 uur nadat ze bevallen was van hun laatste kind gemaakt. Harjanto vertouwde ons ook toe dat de ziekte van zijn vrouw "in het hoofd zat", psychosomatisch! Als ze niet schilderd wordt ze gek.

Hier de galerij. De foto's zijn van filmsterren en wetenschappers, van Albert Einstein to Marilyn Monroe, van Raspoetin tot Gandhi.

Wara in betere tijden voor een van haar schilderijen. Daaronder Wiku 7 jaar geleden (hij was toen 11) bij een publiciteitsfoto bij zijn eerste solo expositie.

Behalve eigen schilderijen verzamelde Harjanto ook boeken en tijdschriften. Dit is de complete collectie die Bung Karno in zijn gloriedagen heeft samengesteld. ongeveer 5000 werken die onder de noemer TOPKUNST kunnen worden geschaard. Unglaublich wat mooi. En wat konden die Indonesiers in de 30/40 en 50 jaren schilderen! Nadat Bung is afgezet hebben zijn kompanen de paleizen leeggeroofd en zijn er nu nog ongeveer 400 werken over. Alia stelde voor om naar dat paleis te gaan. Ik stemde meteen voor.

Ik vroeg me ook af waar de familie leefde. Had ik waarschijnlijk gemist, want we hadden de echtelijke slaapkamer en de kinderslaapkamer (vandaar dat driepersoons bed) al bezocht. Wat ik aanzag voor het verf schoonmaakhok was de keuken. de zitkamer was waar de breedbeeld TV stond.

idem

Het enige wat ik in de film kan gaan doen is de hele zaak gewoon laten zien hoe het is, en dan maar hopen dat de indruk indruk maakt.

Boy & Melissa

2007-06-10T17:48:00.001+02:00

Vanavond waren Boy en Melissa op bezoek. Zij waren bij Landing Soon 1 en 2 de assistenten. Boy wist een goed adres voor Nasi Goreng Kambing. Vrukuklik. Na afloop onder leidng van Sadewa deze photo gefotosjopt.

Verboden woorden vanaf hier: Vanavond/ Vandaag/ en toen/ op bezoek/ langs/ gisteren/ morgen

brommert

2007-06-10T06:31:00.000+02:00

Vanavond naar Dangdut geweest. de volks muziek uit Indonesie. Iedereen had me al gewaarschuwd, en ik had maar beter kunnen luisteren. De band was slecht, het bier duur en van de beloofde exotische sfeer was niets waar. Het enige waar de jongens (99%) voor kwamen was het met de heupen wiegen van de dames zangeressen. De eerste zangeres schatte ik op ong 14 jaar oud en het leek alsof ze al een heel leven met honderden lovers achter de rug had. Heur heupen waar zo zoepel als... ja als wat eigenlijk. Och ja, je moet alles een keer gedaan hebben. Na afloop toch nog de brommert gevonden. Eeveneens de klamboe.

Boroborduurt

2007-06-10T05:35:00.001+02:00

Bezoek aan eko Nugroho. Den enigen artist in Jogja die internationale faam geniet, zeggen ze hier allemaal. Zijn succes is ook af te meten aan het feit dat hij behalve een woonhuis met daarin een vrouw en 2 kinderen, op loopafstand een atelier heeft en ook nog samen met Harry Ong (graphicus) een plek deelt middenin de rijstvelden. Daarnaast borduurt Eko de laatste tijd veel en heeft hij een borduurmachine aangeschaft waar hij een mannetje achter heeft gezet die hem het werk uit handen neemt. De borduursels zijn prachtig en geven zijn werk een extra glans. Hij liet er een aantal zien op zijn atelier en thuis bewaarde hij de grote (zie photo). De borduurist werkt een maand aan zo'n groot doek. Let wel, allemaal handwerk. Veel ideen voor de film heb ik niet opgedaan, maar de middag was genoeglijk mede dankzij de tempeh van Handayani, knapperig vers gefrituurd, de lekkerste van heel Jogja
Blijven hangen is het feit dat zijn buurman ook Tempeh maakt, iets wat met de juiste bacterien moet gebeuren, een zeer delicaat proces. Als zijn vrouw ongesteld is mislukt de tempeh altijd. Eko's vrouw beaamde dat.

Ik kreeg ook nog een kadoo in de vorm van een een jack met daarop zeefdrukken van Eko en, op de plek van mijn hart een ter plekke gemaakt borduursel van een Eko Ikoon. Zeer mooi en zeer vereerd, en nee ik heb nog geen tattoo. Ik ga waarschijnlijk 1 of 2 van die prachtstukken van hem kopen. moet nog ff zien hoe ik dat doe, maar ze zijn al in mijn geheugen gegrifd. Geen ranzige kunst, maar miljoenen steken in heldere kleuren. En nee, er is niemand overleden. Dit boeket stond bij de ingang van de nieuwe expositie bij Cemeti. Een waar bloemstuk alsof je dood bent met daarop "gefeliciteerd met de solo tentoonstelling, veel "spirit" en succes, je vrienden van API Jakarta". Ik voeg geen foto's toe aangezien ik erg ongelukkig van het werk werd. De goede man was ook nog leraar aan een kunst academie. En mijn stelling dat we zo weinig van Indonesische kunstenaars horen omdat de opleidingen zo gebrekkig zijn werd hiermee maar weer eens bewaarheid.
Voor de afwisseling weer eens een foto in het midden. neen dit zijn geen vogelhuisjes, maar dit heeft ieder huis in Eko's kampong naast de deur hangen. Ze hebben hier een burger wacht. Elke avond cq nacht verzamelen de mannen zich bij toerbeurt bij een "pos" een soortement van huisje om wat te kletsen en thee te drinken en een oogje in het zeil te houden.rond twaalf uur maken ze een rondje door de Kampong en bij elk huis pikken ze dan 200 roepia (ongeveer 1,8 cent) uit zo'n hokje mee. Uiteraard is de lijst een prikklok. tijd en ahndtekening worden geplaatst zodat men weet dat men langs gekomen is. die ronde duurt tot ongeveer 1 uur, waarna men huiswaarts gaat. " en als er nou een dief om half twee komt?" was mijn slimme vraag waarop Eko moest lachen en zei" tja , dan is er niemand meer om op te passen!". Eko draait elke zondag zijn ronde. Wellicht ga ik een avond met hem mee en is dat zijn aandeel in de kunst. -Ingrid Mol gebruikte de "Pos" om haar beelden in ten toon te stellen, kunst in de openbare ruimte, bezoekers konden op brommers langs haar beelden tuffen-

Oglenk

2007-06-08T11:55:00.000+02:00

Waktu Batu is a contemporary theatre work based on/inspired by (Javanese) mythologies and history, and its juxtaposition with transition situations and the problem of 'identity' constructed by modernity in Indonesia. The form of the performance itself is a collage of movements, lyrical texts, gestures of everyday lives, sounds cape and video-art.

Waktu Batu #3 is a part of theatre project (not only theatre production) initiated by Teater Garasi, under the coordination of its director/artistic director: Yudi Ahmad Tajudin. As a project, Waktu Batu is based on three fundamental themes (times, transitions and identity) and texts (mythological texts, historical texts and the text/problem of modernity in Indonesian contemporary life). In terms of form, Waktu Batu is a series of theatre performances based on three basic substances: body, reflection and replica.

As a project, Waktu Batu is a sort of anthropologic trail on the problem of modernity/identity in Indonesian contemporary life. From the (thematic and textual) researches and the explorations of its themes and materials, Waktu Batu project created 3 series of theatre performances (Waktu Batu #1, #2 and #3).

Mythological texts that we tried to re-interpret (with)in Waktu Batu are three Javanese mythologies: Watugunung, Murwakala and Sudamala, that tells about the origins of the Javanese calendar, the Javanese god of time, and the course of times as a threat in Javanese mind/culture. Meanwhile, historical text that we also tried to base Waktu Batu on is a period of Javanese history ranging from XIV-XV century where social and cultural transformation occurred in the mainland of Java, sometimes mentioned as the beginning of globalisation as a part of colonial centuries in the whole archipelago.

vanuit de Garasi studio kijkend naar de weg zie je dit landschap.
Vandaag bij Garasi geweest, een theatergroep alhier. Oglenk is regisseur, beeld is zijn sterkste kant. Van te voren had ik een registratie van het stuk Waktu Batu nr 3 gezien. Het blijft toch een vreemde gewaarwording om eigenlijk terug in de tijd geworpen te worden. Alles doet hier ouderwets en achterhaald aan, maar is het in feite niet.( Ik moest bij dit stuk denken aan het Mickery theater in de jaren 70) De manier waarop ze het stuk hadden gemaakt leek erg veel op de manier waarop het werktheater stukken maakte. improviseren, terugkijken, aanpassen, etc. van het hele proces hadden ze 150 vhs banden van 3 uur in de kast staan! Het gesprek met Oglenk (echte naam: Yudi Ahmad Tajuddin) ging al snel over het fenomeen tijd. ik vertelde over hoe mijn haar grijs werd. "Maar jij runt toch ook een business" zei ik, " met afspraken, een kantoor, een aantal medewerkers, voorstellingen, audities?" Ja, was zijn antwoord, maar ik leef in 2 werelden. ik wil wat en wil vooruit dat is dus de westerse tijdschaal, en daar tussenin of tussendoor is er genoeg ruimte voor de javaanse tijdschaal. Moeilijk te begrijpen, maar wel invoelbaar. Vervolgens gaf hij me een helder voorbeeld van hoe je tijd kunt aanschouwen. Aangezien ik nog geen idee had en heb wat ik met hem of over hem wil filmen stelde ik voor omdat voorbeeld als zijn bijdrage aan de film op te nemen. helder idee, hoeft alleen nog maar "even" uitgevoerd te worden. goed gesprek waarin de portretten van kunstenaars al langzamerhand beginnen samen te vloeien met mijn eigen film.
Aan het einde van ons gesprek vertelde ik hem mijn verhaal van Hey Joe, en of Garasi niet als co-producent zou willen functioneren. zij zijn gewend om met meerdere mensen te werken en weten veel van wat kan en niet kan. Oglenk was erg enthousiast over mijn verhaal en zag misschien ook wel een mogelijkheid om wat meer van film te weten te komen. We zullen zien hoe dat balletje gaat rollen.
Het blijft steeds weer bijzonder om er achter te komen dat als je dingen "loslaat" er vanzelf iets ontstaat. Dit in tegenstelling tot het vooraf bepalen hoe een bal zal gaan rollen. in feburari toen ik nog bezig was om plannen te bedenken van wat ik hier nou wilde gaan filmen was een van de eerste ideen: Wachten. Mede ingegeven omdat ik natuurlijk geen idee had wat ik wilde gaan doen. Een van mijn trucs is om dan maar zo'n gegeven als onderwerp te nemen. Ik film tenslotte de (fictieve) realiteit.
Toen ik Oglenk over dat wachten idee vertelde werd hij razend enthousiast.
Des avonds Gamelan gehamerd

ff uitwaaien

2007-06-07T18:39:00.000+02:00

Jam Karet

2007-06-07T06:35:00.000+02:00

Zo klinkt het veel beter. Helaas betekend het elastieke tijd, oftewel te laat komen zonder opgaaf van reden en/of verontschuldiging. Als ik dit schrijf is het donderdagochtend, en de hele week is naar de knoppen vanwege jam karet. gisteren als genadeslag eerst een gesprek met gembong over het te laat op komen dagen. ff lekker lunchen en klaar maken voor de opnames in solo van djaduk. Om 2 uur gaat de trein! en het was 20 voor twee. nou haasten danmaar. mijn koffer met apparatuur op den rug. (10 kg). een alternatieve route naar het station waarbij Gembong er alweer als een haas vandoor ging en ik hem nauwelijks bij kon houden, (het rijden gaat goed, maar er zijn altijd momenten dat er uit onverwachte hoek een Honda opduikt) brommer stallen, kaartje voor de entree van het spoor betalen, rennen naar het loket, kaartje kopen en dan blijkt dat de trein niet om 1400 gaat maar om 1615!!!!!!!!!!! aankomst te Solo 1725. aanvang concert 1800. geen zin om 2 uur te wachten en zeker geen zin om in 25 minuten a. de muziektempel van Solo te vinden, camerastandpunt op te zoeken en relaxed te zijn voor de opnames. derde dag op een rij dus naar de filistijnen.
Er is natuurlijk wel wat voor te zeggen dat de tijd de baas niet is van de mens, maar dan moet het wel mooi weer zijn en moet je ook geen ambitie hebben. voor de blanke tuan is dit een hel.
Gelukkig heeft Alia mijn agenda voor de komende dagen wel volgeboekt met bezoeken aan kunstenaars. vrijdag Oglenk, tee-hater regisseur, zaterdag ons aller Eko N., zondag vrij, maandag Wara Anindyah en haar 4 schilderende kinderen en dinsdag een architekt die hier bijna alle mooie gebouwen heeft ontworpen.
Vandaag doe ik ff helemaal niks op advies van michiel morel. Ga maar eens naar de zee kijken.

Ingezonden mededeling

2007-06-07T06:27:00.000+02:00

Thailand

2007-06-06T05:09:00.001+02:00

High-way robbery
Thieves stole the entire handrail from one side of the steps of this pedestrian bridge on Bang Na-Trat road, leaving a dangerous, unprotected drop to the road in Samut Prakan's Bang Phli district. Police said thieves have stolen stainless steel railings from several pedestrian bridges in the area. —

Gamelan les

2007-06-05T18:55:00.001+02:00

Vorige week fietste ik des avonds naar huis toen ik bij ons in de straat vanuit een kolossaal landhuis Gamelan klanken hoorde. De wind verwaaide het geluid, het was een zachte zomernacht en ongewild kwamen de koloniale tijden weer naar boven. Ik heb ze niet mee gemaakt, maar ben er toch mee behept. Riris wist wel wat dat was, Gamelan les van tsitsi of djidji. en ik kon gerust langskomen en komen luisteren.
Aldus geschiede op deze, weer door het niet op komen dagen van ass. Gembong, naar de filistijnen gedraalde dag. (behalve mijn versie 2 naar wat lezers te hebben gestuurd, ik ben de enige idioot die zich hier aan de tijd houdt). Gembong kwam 3, 5 uur te laat aan kakken, maar toen lag ik een dutje te doen en was niet bereikbaar. Onze afspraak met djaduk ferianto viel voor de 2de dag in het water, nu door onze schuld. Morgen gaan we met de trein naar Solo, benieuwd of dat wat wordt.
Maar goed, Gamelan les. Het koloniale landhuis is onbewoond maar wel bewaakt. in de ontvangst zaal stond het Gamelan instrumentarium klaar. voor ik er erg in had werd me een hamer in de hand geduwd en moest ik achter een instrument plaatsnemen. Er werd een standaard met daarop de muziek neergezet, en hupelakee, meespelen. na wat aanloop verschijnselen swong ook ik de pan uit. ik heb opnames gemaakt met mijn recordertje, maar het is maar goed dat deze weblog geen geluid laat horen! in principe is het heel eenvoudig. Het instrument waar ik achter zat heet de "Saron" met 7 klankijzers. genummerd van 1 tm 7. de muzieknotatie ziet er als volgt uit: 5656 3232 .323 7676 6532. nou, hakken maar zullen we maar zeggen. we waren met zijn 7venen en na 2 uurtjes begon ik er lol in te krijgen. vrijdag les 2

2007-06-05T05:47:00.000+02:00

Preserved specimens of various ant species from the Halabala wildlife sanctuary in Yala and Narathiwat provinces are on display at the Ant Museum, run by Kasetsart University's forestry faculty.— PATTANAPONG HIRUNARD
GIsteren ook mijn reisje naar Bangkok geboekt. van 1-6 augustus. korter dan gewenst, maar een mooie afsluiting van Landing Soon. onze expositie is op 29 juli.

"Apakah saya seniman"?

2007-06-05T05:37:00.000+02:00

Beste mensen lees, en misschien beter kijk, ook naar de weblog van Sadewa, mijn kompaan bij Landing Soon. Hij heeft geen vraagteken in zijn titel, wat duidt op een heldere geest en vertrouwen in de toekomst.
we hadden laatst een discussie en waren het roerend met elkaar eens. voor deze ene keer de vertaling
"Apakah saya seniman"? - ben ik een kunstenaar?
"Saya bukan seniman, saya hanyalah seorang teman". - Ik ben geen kunstenaar, ik ben een vriend.
het kan maar beter gezegd worden

weer die elastieke Tijd

2007-06-04T19:51:00.000+02:00

Vandaag een drukke dag.2 uur geschreven in de ochtend en daarna SOTO gegeten en vol bepakt op weg naar de studio van Djaduk om de repetities te filmen. we hadden een redhead gehuurd. heet heet heet. aldaar aangekomen was de repetitie uitgesteld!!! der zijn der een paar ziek. terug naar huis . dan maar inkopen doen. een snelkoppeling voor statief en camera en een kleine halogeen lamp en lege dvd's. al met al 45 km gereden in de hitte op de brommer met een helm op. snelkoppeling, nooit van gehoord, dvd's geen garantie, lamp klein en duur wel geslaagd. ook nog campursari muziek gekocht bij Popeye. hoorde op de radio een nummer gamelan/hindustaans/indonesisch dat een grote hit is. mister medem (meneer dronken) heb dus een vcd en 3 cassettes aangeschaft. ik geloof dat ik nog zo'n ding heb. het apparaat hier ziet er goed uit maar werkt niet. Ge webt en maild. Gembong tracteerde op satay ayam. onderweg kwijt geraakt in de drukte. dan maar naar mijn vaste rendang stal. nog steeds heet. frustratie groeit. kan niet slapen. weg is de dag. gelukkig morgen nog 1.

de emotie die ik bij de muziek heb klopt voor geen meter met het bijbehorende beeld.

Afbreken

2007-06-03T17:00:00.000+02:00

Vandaag ook gefilmd bij het afbreken van de installatie van TitaRubi. Natuurlijk werd ik een klein beetje argwanend aangekeken om juist het ontmantelen van de installatie op beeld vast te leggen. mijn opmerking dat alles door iedereen al van onder tot boven gedocumenteerd is en dat dat door mij niet nog eens dunnetjes over gedaan hoeft te worden riep vraagtekens op. men heeft totaal geen idee wat ik aan het doen ben en hoe ik naar kunst kijk. Op dit moment heb ik zelf ook nog geen idee trouwens. De piercing van Ugo heeft de toon gezet.

Ik heb bij de installatie vooral close gefilmd, details van gebroken keramiek en scheuren. Ook het losknippen van de 60 keramische figuren staat er goed op.
Het valt me bij veel kunstenaars hier op dat ze origineel en sterk zijn, maar zoveel willen vertellen dat het zijn doel net voorbij schiet. ik wijt dat aan de opleiding hier en misschien wel aan de javaanse mentaliteit. Kunstenaars die in het westen zijn geschoold hebben er veel minder last van. Het is net alsof ze hier bij de opleiding geen kritiek te horen krijgen. een kunstenaar als Ekko Nugroho heeft er ook veel minder last van. Hij zit in de comic cultuur en heeft geen last van de " echte " kunst. Zelfs het paardenbeest Ugo Untoro met zijn tattoos en pericings en onaangepaste gedrag maakt erg " nette" schilderijen. wel mooi, maar het heeft niks recalcitrants, wat hij erg graag in zijn kunst wil bewerkstelligen volgens mij. Een lekkere catalogus, een schrijfsel door een kunstcriticus en bekendheid in het westen, dat zijn de doelen die men zich hier stelt. Alhoewel, it is always sunday in Jogjakarta. rustig aan dus, morgen is er weer een dag. hier zeggen ze : " SANTAI".

Deze knaap hoort bij de crew van Tita. volgens mij hebben ze allemaal in het gips gelegen om tot pop te worden gebombardeert.
Dit is er van hem geworden.

Javaanse Tijd

2007-06-03T16:39:00.001+02:00

de dag van gisteren was na de lunch gevuld met een bezoek aan Djaduk Ferianto, een musicus die Gamelan combineert met westerse muziek. in zijn eigen studio geluisterd en gepraat over Gamelan en westerse muziek. bijzonder om te horenw as dat zelfs javaanse musici als ze meer willen weten over de geschiedenis van de Gamelan te rade gaan bij het Tropenmuseum in Amsterdam. Jaap Kunst heeft in het begin vand e 20ste eeuw een studie gemaakt die nog steeds staat als een huis. Djaduk echter was van mening dat Kunst vooral vanuit antropologische hoek gekeken heeft en de spirit, te weten het fenomeen tijd, buiten beschouwing heeft gelaten. TIjd is volgens hem het geheim van goede Gamelan. en inderdaad, als je een Gamelan orkest vergelijkt met een westers orkest, dan gaat het er wel heeeeeel erg losjes aan toe. de mannen paffen een sigaretje (Heerlijk), drinken een kopje thee, babbelen wat met elkaar, doen tussendoor een dutje. op teken van, ja van wie eigenlijk, beginnen ze te spelen, te hakken dat het een leive lust is. ongeinteresseerd als het ware.. en toch klopt het.
op mijn vraag hoe je nou goede van slechte Gamelan kunt onderscheiden, moest hij erg lachen.Dat vragen die witten allemaal! maar die vraag is niet te benatwoorden. DE spirit moet kloppen. goede of slechte musisci zijn er dan ook niet. de gamelan stijgt boven een punten systeem uit. ik maak wel eens de opmerking dat iets zo slecht is dat het weer goed is. men kikkt me dan aan met een blik van :"waar heb jij het over?". en hier wordt mijn gevoelsmatige beleving van de wereld om me heen voor het eerst beaamd. Een orkest met slechte musisci kan nog steeds bijzonder goede Gamelan ten gehore brengen. Wat een land, heerlijk. Voor de kennis van de Gamelan moet ik naar Amsterdam, en voor het begrip ervan moet ik hier zijn.
Djaduk maakt overigens muziek waar ik nou niet echt dol op ben. een soortement van jazz voor miljoenen! Ik heb beloofd dat ik maandag en dinsdag naar repetities ga van een concert dat ze woensdag in Solo geven. Het is altijd heerlijk om tussen muziekanten te staan.

Hey Joe

2007-06-01T03:43:00.002+02:00

Al een jaar of anderhalf loop ik rond met plannen om iets te doen met muziek uit de jaren 60. Om eerlijk te zijn, dat is mijn voornaamste bron van inspiratie in mijn filmerij. Rok en Rollen, het hoofd op nul en beleven die input. zoiets. een film die ik zeker nog ga maken is Tracking the Hits, naar het gelijknamige album van de Animals uit 1965 (geloof ik). maar goed, het begin van Hey Joe, die gitaar houdt me al een tijd bezig. op gezette en ongezette tijden zweeft dat ding door mijn hoofd. Luister zelf maar. Sedert mijn aanbod van Jogja heb ik lopen denken om Hey Joe om te zetten naar Gamelan, maar om de intro, 1 couplet en het refrein op een dusdanig lmkanier uit te rekken dat dat 90 minuten in beslag neemt. normaal gespeeld, maar elke noot duurt dan een minuutje of 3 a 4. ik hoor het nog steeds in mijn hoofd. tot op heden heb ik nog geen contacten met Gamelanners gelegd, maar dat moet snel gebeuren. los van of dit ook zo uitgevoerd gaat worden.

Toen ik in februari terug kwam van 2 maanden Bangkok, was een van de eerste zaken die ik heb geregeld extra fondsen werven voor een film die ik tijdens mijn residency wil gaan maken. Op je leuke gezicht geven ze geen geld en ook niet op je haargroei, dus ik moest een plan verzinnen. Hey Joe kwam bovendrijven en aangezien dat plan 90 minuten is behelsde de aanvraag een deel of scene uit een langere film. tot mijn verbazing waren de extra fondsen binnen 1 maand rond. Verdere inspiratie/vertrekpunt was (en is): De (een) Vulkaan liefst met uitbarsting, het landschap zoals te zien onder de noemer " Mooi Indie" en het fenomeen " wachten". Iemand die op een kruispunt ergens in Azie staat te wachten op iets wat niet komen gaat. drentelen, kijken, sigaretje (nu ik zelf niet meer rook, voor hoe lang het ook moge duren, zal de tabak in mijn films welig vloeien) etc. maar ja, wachten doe je op iets. " nou dat zie ik wel als ik in Jogja ben" sprak ik met mezelf af in Den Haag. De inspiratie komt hier vanzelf (helaas, ook hier is het werken geblazen).

Ook de tekst van Hey Joe, is een bron van inspiratie. Joe wordt door zijn verdriet gedreven en schiet zijn vrouw dood. Niet dat hij dat uberhaupt wilde, maar hij kan niet anders. Zie hier de geboorte van het Thema van de film. Alleen dat kleffe vrouwen verhaal moet omgezet worden naar deze tijd. terrorisme, corrupte en sociale rechtsstaat.

De Jakarta Post voedt me elke dag met nieuwe corruptie schandalen, de Modder overstroming in SIdoarjo (google maar op)waar al duizenden mensen een jaar lang last van hebben, nog meer corruptie, huisuitzettingen, onwaarschijnlijke moorden, nederlanders die via een vuurpeleton gedood worden vanwege extasy productie ( Oh en onze Ton is helemaal geen kwaaie jongen, die heeft niks gedaan) ga zo maar door. Gebrek aan filmstof is er in Azie niet. alles is groter dan het leven in ons sociale paradijs.
Voordat ik weg ging, ging de verbeelding van start en dat gaf een duw in de goede richting om nou maar eens het onbekende en het diepe in te gaan en iets van langere adem te maken en niet korte film nummer zoveel met veel impact maar weinig inhoud (niet verder vertellen svp).
Zie daar de uitgangspunten voor Hey Joe. Ik ben al behoorlijk op weg en zal in de komende dagen een en ander voorbij laten flitsen. niet in de juiste volgorde.

De Verbeelding

2007-06-01T03:11:00.000+02:00

De verhalen over uitstapjes zijn natuurlijk omtrekkende bewegingen om het maar vooral niet te hebben over waarvoor ik hier naar toe gekomen ben. Gisteren kreeg ik een email dat "De verbeelding", een project voor filmmakers die meer met beeld dan met drama bezig zijn (idioot gegeven als je der bij nadenkt, film is bij uitstek toch een beeldend medium) een maand is uitgesteld. Het filmfonds heeft dat project bedacht nadat ze door de raad van cultuur op de vingers zijn getikt dat ze meer aan "artistieke" film moeten gaan doen. Er zitten alleen maar straighte mensen daar, behalve O&O een beetje, dus ik denk dat ze aan tafel plannen hebben zitten maken (origineel die titel niet?) en toen razend snel iets op poten hebben gezet. De condities waren vanaf 5 mei te downloaden en de inzendtermijun was 5 juni. die is nu dus verzet met een maand. Daar gaat mijn deadline!!! Ik zat net zo goed op schema en had a.s. maandag klaar willen zijn met versie 1, die opsturen naar een select groepje lezers, reacties verwerken en dan vrijdag voor het eggie de deur uit. EEN MAAND VERTRAGING. de uitslag wordt waarschijnlijk ook met een maand vertraagd, dat wordt september. Zit ik in augustus weer met mijn pik te spelen.
Nou ja, ik laat me niet uit het veld slaan en hou de oorspronkelijke deadline maar aan. Ik ben wel verrast door de reactie van het filmfonds. als ze iets uitstellen omdat regisseurs, producenten en scenaristen daar om gevraagd hadden, dan kun je wel uitrekenen hoe de film situatie eruit ziet. Gaat de goegemeente snel een beeldend plan in de steigers zetten om maar aan die 3 ton euries te komen. Ik hoop maar dat er een commissie is die verstand van zaken heeft, ik hou mijn hart vast.

De lay out is wel erg uhh...

2007-06-01T02:57:00.000+02:00

de keuzes van de blogger zijn errug klein.
1. foto-groot, klein, standaard
2. foto uitlijnen - links, rechts, midden
sorry

PowerNap 01 06 2007

Mella, brein achter de uitwisseling heeft een prachtig huis laten bouwen waar ze met ninditio en haar 2 kinderen woont. hoge kamers en alles open. geen buitenmuren. de vergadering ging over de3adlines voor catalogi en expo. alles mooi naar achteren weten te manoevreren. Dit was de mooiste zangeres gisteren.

Acapella Out - Wajang IN

2007-06-01T02:02:00.000+02:00

Twee uur voor het vertrek naar de Gamelan acapella werd me medegedeeld dat acapella het zingen zonder begeleiding is. nop gamelan dus. Ik had het zelf ook kunnen verzinnen, maar alhier weet je het nooit van te voren watz e bedoelen. Iqbal was de informatiegever dezes, ik moest vooral langs komen. Sadewa en Gembong kwamen meteen met een andere optie. Sadewa wilde een danser filmen bij de Prabanam tempels, het Ramayana ballet. "Het is vlak in de buurt, 20 min met de brommer en er is een Gamelan orkest bij. Het waren natuurlijk 70 minuten waardoor we te laat ariveerden en de show al begonnen was. De eerste schok werd gegeven toen ik de trappen opliep naar onze zitplaats. Het theater was tamelijk verlaten en de show zag er als een slechte JvdE productie uit. De dansers waren OK, maar de entourage: nol(0). Ze hadden het theater voor de tempels gezet zodat je die in ieder geval niet kon zien. Een toeristen val dus. Maar goed het eeuwenoude verhaal bleef overeind staan en ook in dit geval liep het slecht af, zoals het hoort. Mooi was wel dat ze twee grote strooien hutten in de fik staken waardoor de rook en de neerdwarrelende as mijn longen weer eens vergastten op eerlijke dikke smeuige echte rook. Niks geen marlboro Light. Tijd voor een versnapering zodat alles kon wegtrekken en opgeruimd worden. Afijn na afloop terug en natuurlijk honger. Maar hoe doe je dat om 10 uur s'avonds? ik had geen idee, maar Sadewa wist wel wat. Hij heeft een fijne neus voor voedsel dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. helaas deze keer was het lekkerste 2 glazen Es The (met een streepje). De chef op de achtergrond stookte de barBQ op om daar mijn kippevleugel cq borst op te verbranden. wel lekker, karak heet dat geloof ik. Hete sambal (zelfs voor de begrippen hier, Sadewa trok bleek weg) 5 vierkante cm koolsla en een spriet sereh waren de garnering bij een bord met de hand aangeduwde kleffe rijst. Als je in azie bent moet je toch zeker 1 a 2 keer rekening houden met voedselvergfitiging, dit zou nummer 1 worden dacht ik. Nou ja wat wil je voor 80 eurocent voor alles? Sadewa maakte ook melding van een Wajang voorstelling die de hele nacht zou duren en op het terrein van de UGM de plaatselijke Universiteit zou plaats vinden. ik had mijn portie kijk- en eet cultuur al gehad dus was niet erg enthousiast. Edoch, nu bleek weer eens hoe fout je gevoel in de tropen kan zijn. in een klap veranderde de avond in een opwindend kijk- en luisterspel. ongeveer 500 jongelui op een grasveld en 30 bobo's op stoelen met snacks en thee. Een groot Gamelan ensemble met een koor van 7 vrouwen en 5 mannen completeerden een cinemascope schaduw wand waar welgeteld e'e'n charismatische poppenspeler/verteller iedereen in opperste verbazing hield. Wat een kwaliteit en wat een lol en wat een zingen. PHenomenaal. Omdat de avond voor mij in het teken van geluid stond, -het Ramayana ballet zou begeleid worden door een Gamelanorkest, maar werd verstrekt weergegeven door inferieure luidsprekers met een zeer luide brom-, had ik alleen mijn recorder bij me, mijn nieuwe vriend vertrouwde ik nog niet en had ik dus niet bij me. Alleen mijn goede bekende Everio 30Gig was er, die heeft de es the (met een streepje) gemaakt. ik kom nog op hem terug. Deze onduidelijk photo laat het cinemascope scherm zien en het orkest. rondom de tent de studenten en rechtvoor de bobo's. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden gaat in dit geval niet op. 2 uur heb ik ademloos zitten luisteren naar JA JA acapella gezang van de dames, de ritme sectie (het hele orkest dus) die de woorden stuwend begeleiden met ritmische volzinnen. Later meer over de Gamelan. en vooral het publiek. Cultuur leeft in hier in Jogja. Wat een feest.

Mijn nieuwe vriend is bereikbaar op +628 157 861 3896

2007-05-31T03:58:00.000+02:00

"Er is nu eenmaal het lijden dat van buitenaf wordt waargenomen en er
is het lijden dat wordt ondergaan: dit zijn twee verschillende
belevingswerelden, die door twee verschillende wezens wordt bevolkt.
We hebben er zelf niets over te zeggen bij welk van die twee werelden
we willen horen". John LeCarre (voorwoord bij Le Portail van François
Bizot).

Ugo Untoro pierced his nose

2007-05-30T17:33:00.000+02:00

Heden voor de eerste maal de video serieus aangezet in het Museum en Klei, het vertoon zaaltje van Ugo Untoro. Gezeten op de grond diverse getatoeerde en gepiercte indonesische randfiguren. Ugo was blij me te zien. Hij krijgt zeker een rol in mijn film. veel branie en een superklein hart,maar erg aardig. nadat zijn neus geprikt was ging hij weg. op weg naar Venetie , de bienale. De Jogse kunst scene was geschokt want niemand wist er iets van. In juli gaan we verder met filmen.
Voor het eerst ook de camera gehanteerd. De kop is er af zullen we maar zeggen. In plaats van alle features te gebruiken had ik hem vandaag op automaat en normaal video gezet. Zag er goed uit.
Morgen naar Pak Kasman een wajangpoppen maker van de oude stempel (1930) en des avonds naar een Gamelan acapella, niemand kan me uitleggen wat het is, maar het is beslist geen zingen.
GODNONDEJUU WAT HEB IK ZIN IN EEN LEKKERE GEURIGE TOT DE VERBEELDING SPREKENDE CIGARETTE.

mijn kleine vriend is weg!

2007-05-30T06:03:00.000+02:00

Nou zo zag het er gisteren uit om omstreeks kwart over twee, mijn werktafel in actie. Toen ik echter mijn Power Nap wilde gaan doen, zocht ik mijn alarmmachine, te weten mijn d500 oftewel mijn kleine vriend (mijn grote vriend is de Bosch silent afwasmachine: vuile zooi erin, schone zooi eruit). ik vroeg Sadewa om ff te bellen zodat ik hem kon opsporen, maar niks van dat al: geen geluid. En ik wist toch zeker dat ik hem op mijn werktafel had gelegd s'ochtends en dat ik hem niet meegenomen had naar de lunch. Ik gebruik mijn kleine vriend voornamelijk als fototoestel. Bellen doe ik er zelden mee, laat staan gebeld worden. Je zult maar net vlees aan het bestellen zijn bij de slager. Foetsie dus, en ik weet nu nog steeds niet hoe. Na enkele uren, we hadden een sms naar kleine vriend gestuurd, kwam er bericht dat we hem konden terugkopen. De eerlijke dief en/of vinder vroeg 500.000, 40 euri. Nou ja dat is beter dan een nieuwe vriend aanschaffen want daar moet je weer aan wennen.
We hadden een afspraak om te gaan shoppen Sadewa en ik, hij had onderbroeken nodig en het draaide er op uit dat hij niet kon slagen en dat ik thuiskwam met slippers, een kamgaren pantalon, een geruit overhemd met korte mouwen en een panasonic draagbare radio omdat ik alle muziekjes van mijn harde schijf al mee kan zingen en ik behoefte heb aan culturele input vanuit Indonesie. Dangdut=indiase muziek met indo invloeden echter zonder de gebruikelijke hindustaanse echo. Het klinkt nu lekker in mijn studio.
Dag beste vriend ik mis je nu al.

Sadewa doet een powernap na het eten van de Soto Sup die aldus werd aangekondigt

4 meter agenda
Het schrijven vordert gestaag en het lijkt dat ik de deadline ruim ga halen. Morgen zal ik een eerste versie publiceren, reacties altijd welkom. over twee uur gaan Gembong en ik naar het museum Dan Tanah Liat (museum en klei) van Ugo Untoro. Het museum is een schuur waar hij de ruimte geeft aan tattoo kunstenaar Heruu. Vandaag is de workshop. Ik hoop dat ik maagdelijk blijf en onbesmeurd. Als ik goed naar zijn plaatjes kijk heeft hij geen vaste hand. mocht ik alsnog een tattoo willen, dan zou hij er ongeveer zo uitzien:
Kan ik als ik in den vreemde ben en als ik naar beneden kijk naar mijn armen links bob en rechts els of net andersom.

immer rijsttafel

2007-05-28T10:58:00.000+02:00

vandaag was het sotosup lunch. plus perkandel, tempeh en satay ayam. afgelopen week: nasi putih, rendang, cap chay, nasi bronkos, telur ceploc, tahu tempeh en terassi, sup buah, es apokat, es the, koppi, rempejek, emping en krupuk, babi pangang. tjendol, aram aram, lemper, sjomey, daging sapi, tahu telor, buncis, nasi goreng bukus, nasi goreng ayam. pisang goreng, pudding java, susu, esthe manis, rudjak, big mac, roti keju, tomat, kelapa, nanas, belimbing, kelengkeng, lombok, tjeruk, celetry, kentang goreng met salat,katjang pedis. het eten valt 300% mee.

dat vraagteken in de titel

2007-05-27T15:18:00.001+02:00

heeft te maken met of deze 3 maanden wel genoeg op brengen om uberhaupt ergens aan toe te komen. Geen zweverig gedoe dus. gelukkig wordt dat vraagteken de laatste dagen steeds vager. Jogjakarta is een dorp. It is always sunday in Jogja. slowly, slowly. nou dat is de algemene teneur. neem daarbij nog het fenomeen " rubber time" en de kans is groot dat je hier voor uitslover wordt uitgemaakt als je met een planning werkt. Die "rubber time" werkt wel goed, Het levert extra tijd voor jezelf op. ik heb inmiddels begrepen dat als ik alles een uur vroeger plan, alles op zijn of haar pootjes terecht komt. dat geldt niet voor mijn bahasa indonesia leraar Hindru, die is stipt op tijd en ook stipt weer weg met enkele tienduizenden rupia's.

na een vreselijke jetlag (don't worry, take your time) die dagenlang aanhield ben ik nu na twee weken eindelijk comme il faut. mijn pogingen om met roken te stoppen waren een uur na het wakker worden al gedoemd te mislukken aangezien mijn indonesische collega Sadewa en onze assistent Gembong beiden met flink rokende kretek sigaretten mij verwelkomden. ik was natuurlijk meteen van mijn voornemen afgestapt en heb in een tweede versnelling marlboro's van 70 eu cent de 20 stks naar binnen zitten werken. de zuurstofopname werd zodanig getemperd dat het tot voorgisteren heeft geduurt voordat ik tenslotte toch afscheid van mijn rokertjes heb genomen. het resultaat was al na een dag merkbaar. fris, goed humeur en zoveel energie dat mijn twee maten niet weten wat ze met me aan moeten.

Afgelopen vrijdag was ook de presentatie van ons werk aan de jogjase gemeenschap. Vanwege een samenloop van omstandigheden was die steeds verplaatst, maar ook nu rustte er geen zegen op. het feest begon om 7 uur (most people drop in after 8!) en er bleek zoveel te doen te zijn (premiere theaterstuk, opening in een galerie, muziek etc, net als mei in den haag, aan het eind van het seizoen moet het geld op en gebeurt opeens alles tegelijkertijd zodat juni, juli en augustus weer dodelijk saai zijn) dat de verwachtte drukte uitbleef. dat het toch gezellig was kwam door de aandacht en de discussie. gezeten op matten, schoenen uit, glaasje thee bij de hand evenals aramaram en/of lemper werd er aandachtig gekeken en geluisterd. (net als quinten laat ik die dees en tees maar zitten). kortom de kop is eraf.

vorige week heb ik ook mijn agenda uitgeprint en op de muur gehangen. 5 meter lege dagen die begonnen op 8 mei en eindigen op 7 augustus. sadewa en vooral Gembong werden er onrustig van. ik probeerde uit te leggen dat ik overzicht nodig heb en zoveel wil werken dat ik mijn verblijf hier moet inplannen. na twee dagen, nog steeds gejetlagged, maar dat had ik niet in de gaten, schoot de stress me in het lijf. alle ideen mbt mijn film die ik hier wil opnemen kwamen me opeens belachelijk en overbodig voor. Omdat de moskee op 15 meter van mijn slaapkamer gevestigd is werd ik ook om 3.10 wakker van het aankondigen van de nieuwe dag en om 4.15 het eerste gebed. dan wil de slaap wel wijken en begint de dag iets anders. natuurlijk vroeg iedreen : waht are you gonna do? en van schrik heb ik toen maar gezegd dat ik behalve mijn eigen project ook een portret van Jogjase kunstenaars wil maken. met ongeveer 5 minuten aandacht per kunstenaar zou dat wel goed komen. een van de motivaties om hier te werken is om eens niet de landschappen en lege straten in te duiken, maar om mensen te filmen. een mooie combinatie nu mijn eigen film zo ver af staat. Alia swastika, de curator van cemeti hielp me met het opstellen van een lijst, met als resultaat dat er nu 16 kunstenaars staan te trappelen om door die lange op video gezet te worden. nog steeds is 16 x 5 = 90 minuten, dus dat plan moet ik helemaal gaan ombouwen tot iets waar ik nu nog geen idee van heb. tot overmaat van ramp kwam het nederlands fonds voor de film met een project "voor makers van beeldende films die de stap naar de speelfilm nog te groot vinden" deadline 12 juni. deze onverwachtte mogelijkheid bied in ieder geval een opening naar het plan dat ik hier wilde maken. sedert vorige week ben ik driftig aan het schrijven en verdomd als het niet waar is, de afstand tot den haag, de warmte, de leegheid in de studio en vooral het 3 maal per dag rijst happen hebben me in korte tijd tot een gedisciplineerd schrijver gemaakt. sedert de rokertjes de deur uitzijn sta ik om 6 uur op en schrijf tot een uur of 10. ff uitpuffen, nog een uurtje, lunchen met rijsttafelgerechten, ff slapen, een wandelingetje, weer wat schrijven of het dorp in, avondeten (nassi/europees of ander indonesisch lekkers, een beetje surfen en dan de klamboe in.

de hete adem van de deadline ademt al in mijn nek en ik ben daar het meest op gefixeerdtdtdt. tussendoor bezoek ik kunstenaars varierend van Ugo (de jogjase herman brood alias damian Hirsch) tot Tita die erg mooie kunst met een moslimse twist maakt. volgende week staan een vormgever een 100 jaar oude gamelan componist en onze goede oude Eko nugroho op de lijst. nou behalve een papieren plan wil ik ook nog echt gaan filmen. ik heb me niet voor niets in de schulden gestort en een hd camera meegenomen. maar dat handwerk staat nog ver van me af. hoe ik dat productioneel voor elkaar moet krijgen is me een raadsel. ik schuif het maar door tot na 12 juni.
Hetgeen ik hier wil filmen is een deel van de lange film, dus ik hoop in ieder geval iets werkzaams op papier te krijgen, zodat ik niet weer de landschappen induik.
Mella de chef van cemeti, kwam vorige week ook melden dat er van ons werd verwacht een workshop te geven voor de plaatselijke bevolking, mochten we zelf een onderwerp uitkiezen. (totaal geen idee, mijn hoofd staat er niet naar) en de eindpresentatie in cemeti, ( ik moet toch wel heeel erg hard opschieten met filmen, anders hangen er alleen maar a viertjes met nederlandse woorden.) en ook hoe onze publicatie er uit zou komen te zien( heb nondejuu nog niks gepresteerd, en ik moet al aan een catalogus denken!) want die vraagt pre productietijd.
en aangezien mijn filmplan in centraal java, bali, bangkok en nederland speelt, wil ik een paar dagen Bali op me laten inwerken en toch nog even naar bangkok piepen om daar de film in de steigers te zetten en een productieleider te zoeken die al een en ander kan voorbereiden.
gelukkig is mijn agenda vanaf vandaag tm 7 augustus leeg, dus ik kan lekker plannen. het leven neemt toch soms vreemde wendingen. 2006 was zo'n kutjaar persoonlijk, maar ook kwa werk, dat ik van de 365 dagen er hoogstens 17 gewerkt heb. en door de uitnodiging om hier te komen WERKEN loopt het zweet me via de oksels en knieholtes naar beneden. maar ik klaag niet, het is hier heerlijk en de werkelijkheid van den haag is ver weg en daarom ook weer zo aangenaam.

maar dat die rokertjes de deur uitzijn is toch wel het leukste en beste nieuws. bovenstaande uitspraak betekend: do not spit.
een laatste plaatje voor deze keer van Mes 56 ( mes lima enam) het Jogjase equivalent van Quartair belangrijk verschil is dat ze hier allemaal een bromemr hebben, merendeels getatoeerd rondlopen en 0 inkomsten hebben. een erg leuke club dus.

alles klaar

2007-05-07T10:52:00.000+02:00

21.00 Amsterdam -Jakarta